18.2.15

OSCARS 2015: ΜΙΚΡΑΙΝΟΝΤΑΣ


Οπως κάθε χρόνο που με πιάνει αυτή η κωλοπιλάλα να γράφω προγνωστικά για έναν θεσμό ελαφρώς... προδιαγεγραμμένο, έτσι και φέτος θέλω να ξεκαθαρίσω πριν την ανάλυση οτι κινούμαι με τρία βασικά κριτήρια:

(1) Εχουν περάσει 12 αιώνες από τότε που το φιλμ της "Καλύτερης Ταινίας" έχει φύγει με συνολικά λιγότερα από τρία βραβεία. Ειδικά τις τελευταίες χρονιές τείνει να γίνει... θεσμός αυτό "με τα τρία" του καθενός.

(2) Τα Σωματεία παίζουν τον πρώτο ρόλο, αλλά ΠΟΤΕ τον καθοριστικό. Μην ξεχνάμε, πλέον όλα τα μέλη της Ακαδημίας ψηφίζουν σε ΟΛΕΣ τις κατηγορίες, κι όχι ο καθένας στο τσαρδί του. Ειδικά στην περίπτωση του Σωματείου των Ηθοποιών (που έχει και τα περισσότερα μέλη), στέκεσαι μόνο στις ξεχωριστές περιπτώσεις των βραβείων ερμηνείας και ουχί στο big one(s).

(3) Υπάρχουν ταινίες που, από τη στιγμή της ανακοίνωσης των υποψηφιοτήτων, δεν έχουν το... αβράβευτο. Κοινώς, δεν παίζει να φύγουν με άδεια χέρια από 'κει μέσα, είτε λόγω σπρωξίματος (Χάρβεϊ Γουάινστιν anyone;), είτε λόγω "πρότερου βίου" κάποιου εκ των συντελεστών, είτε λόγω πολιτικών του εποχικού momentum...


All in all, ας αρχίσουν οι χοροί:




BEST SOUND EDITING


Εχοντας πλέον κατανοήσει πλήρως τους διαχωρισμούς στις κατηγορίες του ήχου, ας δούμε τί ακριβώς γίνεται στο "sound editing". Βασικά, είναι αυτό που λέει ο τίτλος του (χα!). Μια μικρή ταινία, χωρίς εικόνα, που ράβεται και ξηλώνεται αναλόγως, προκειμένου το ταλαίπωρο το αυτί σου να εισπράττει τη ροή της αφήγησης, της σκηνοθετικής προσέγγισης, των "μπαμ και μπουμ" που ίσως κάνουν τη διαφορά.
Φέτος, το "έσκασα-από-το-πουθενά-για-να-κάνω-το-παγώνι-και-να-διαλύσω-το-box-office" American Sniper του Κλιντ Ιστγουντ έχει την τιμητική του, και δικαίως, τουλάχιστον στις "κόψε-ράψε" κατηγορίες. Τσάμπα θα περιμένεις Interstellar σε αυτά, το πολεμικό φιλμ σχεδόν πάντοτε κάνει στάχτη τους αντιπάλους σε κάτι τέτοια.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: American Sniper
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ομοίως. Αφήνω τα κολλήματα στην πόρτα.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Και στις δύο ηχητικές κατηγορίες φέτος, το Fury. Ακόμα βλέπω την παράληψή του σαν σπαζοκεφαλιά.





BEST SOUND MIXING


Εδώ παίζει το "τί γράψαμε" στο πλατό και πώς αυτό θα μπλεχτεί με τα τρέχοντα. Δυναμικός και εδώ ο Sniper - με μία, όμως, ενδιαφέρουσα προσθήκη του Whiplash. Αυτός είναι και ο πραγματικά σεβαστός αντίπαλος του φιλμ του Ιστγουντ, θα μπορούσε να κάνει την ανατροπή, πράγμα που ωστόσο θεωρώ δύσκολο καθώς... δεν παίζει μιούζικαλ εκεί μέσα για φέτος!

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: American Sniper
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Whiplash
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Τα ίδια με "τοαποπάνω".





BEST ORIGINAL SONG


Κατηγορία "χεστήκαμε" τα τελευταία χρόνια - ξεχώρισε μόνο η νίκη του Skyfall το 2013 κι αυτό κυρίως επειδή ήταν ο πρώτος... 007 που ανέβηκε στο παλμαρέ. 
Φέτος, βγάλαμε το χτικιό να ακούμε τον κάθε... Σπάικ Λι να μας τσαταλιάζει το νεύρο με τον αποκλεισμό του Selma από βασικές κατηγορίες και τελικά καταλήξαμε να προσπερνάμε για άλλη μια χρονιά την κατηγορία του τραγουδιού επειδή εδώ εντοπίζεται ο νικητής του κριτηρίου Νο3: αντιρατσιστικό momentum κι ας πεθάνει ο Χάρος.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Selma
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Οτιδήποτε από Περικλή Περράκη. 'Η, έστω, το "Everything is Awesome".
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Ρε σεις, η Λάνα-Στ-Αρχιδια-Μας, που είναι;





BEST ORIGINAL SCORE


Ωραία σκοράκια εφέτο. Και αγαπημένοι δημιουργοί. Κάποιοι από αυτούς, δε, μείνανε απ'έξω. No harm is done, ωστόσο, αυτοί που έπρεπε να βρίσκονται εκεί βρέθηκαν και ο πλέον αγαπημένος (ο Ισλανδός Γιοχάνσον) θα είναι ο νικητής. Από την άλλη, βέβαια, σκέφτομαι πως ο έτερος αγαπημένος της παρέας, Αλεξάντρ Ντεσπλά, συμπληρώνει φέτος ΕΠΤΑ ολόκληρες υποψηφιότητες με μηδέν Οσκαρ στην τσέπη. Αν είναι να πέσω έξω στην πρόβλεψή μου, ας είναι για τον συγκεκριμένο κύριο. Αλλιώς, εντάξει, θα στηριχθούμε στο δεδικασμένο: Desplat is the new Randy Newman.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: H Θεωρία των Πάντων (Γιόχαν Γιοχάνσον)
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Εγώ θα το έκοβα στη μέση, να πάρει και ο Ντεσπλά (κατά προτίμηση του Grand Budapest Hotel).
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στον Στίβεν Πράις του Fury. Ε, ήταν λίγο καλύτερο από του Gravity...





BEST MAKE-UP & HAIR-STYLING


Κατηγορία που ενίοτε δίνει... hints για τα βραβεία ερμηνείας, καθώς αν δοθεί πόντος στο μακιγιάζ πολλές φορές... αφαιρείται από το αποτέλεσμα του ερμηνευτή (βλέπε Στιβ Καρέλ). Εδώ έχουμε έναν - μάλλον - σίγουρο νικητή. Το Grand Budapest Hotel εμπίπτει στο κριτήριο Νο3, δεν παίζει να φύγει με άδεια χέρια και ένας από τους πυλώνες της επιτυχίας του είναι το "καλλιτεχνίζον" κομμάτι του. Και υπο-κομμάτι αυτού, το μακιγιάζ και οι ρετρό κομμώσεις. Εκτός αν αποφασίσουν να... διακτινιστούν σε άλλους "γαλαξίες" και τα χώσουν το μεγάλο το κασέ.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Grand Budapest Hotel
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ε, ας πάμε με την "αγάπη".
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Πήγα να γράψω "Into the Woods", γέλασα χαιρέκακα, το έσβησα.





BEST COSTUME DESIGN


Εξαιρετικές και οι πέντε επιλογές εδώ, σε μια κατηγορία που μπορεί να χορτάσει το μάτι και να ιντριγκάρει τη φαντασία σου, ακόμα κι αν τυλίξουν δύο μέτρα πανί γύρω από μια φουστανέλλα βεστιαρίου. Η μάχη στα χαρτιά δίνεται στήθος με στήθος, ανάμεσα σε δύο ιερά τέρατα του χώρου, τη Μιλένα Κανονέρο και την Κολίν Ατγουντ. Αμφότερες βραβευμένες στο παρελθόν. Λόγω ονόματος, κριτηρίου Νο3 και... αποκατάστασης των υπολοίπων "ηττών" που ενδέχεται να πλήξουν το φιλμ του Αντερσον, θα πάω προς Κανονέρο μεριά.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Grand Budapest Hotel
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Αβλεπί.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Πλήρης κατηγορία. ΚΑΙ φέτος.





BEST PRODUCTION DESIGN


Μήπως ήρθε η ώρα, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ενα φιλμ του Γουές Αντερσον να τιμηθεί για το production design του που τόσο έχει χαρακτηρίσει μια γενιά... geeks του είδους και έχει προσδώσει άφθαστη τυπολατρεία στο σινεμά του δημιουργού του; Αυτή η στιγμή ήρθε - και κοιτώντας τους υπόλοιπους - άξιους - συμμετέχοντες την κατηγορία, γνωρίζεις οτι παίζει μόνο του, στην έδρα του, με τους φιλάθλους του, απέναντι σε - σχεδόν - κενό τέρμα.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Grand Budapest Hotel
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ναι, οτι τι;
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Big Eyes. ΟΚ, μη βαράς. Μια κουβέντα είπαμε.





BEST FILM EDITING


Η αγαπημένη μου κατηγορία, το ξέρεις, τα 'χω ξαναπεί. Ξέρεις ποιό δίνουν φαβορί φέτος; Το Boyhood! Το βράβευσε, λένε, το Σωματείο των μοντέρ. Που αριθμεί τα λιγότερα, ίσως, μέλη στην Ακαδημία (από αυτά των "μεγάλων κατηγοριών"). Αλλά επειδή, είπαμε, ψηφίζουν ΟΛΟΙ και ΠΑΝΤΟΥ, βάσ'τα μικρούλι καλαθάκι. 
Γιατι; Επειδή τσεκάρεις τις περιπτώσεις American Sniper και Whiplash. Και βλέπεις τί γίνεται με το μοντάζ και πως δουλεύεται η πραγματική του τέχνη, μέσα από μια αφήγηση που έχει να κάνει με καλλιτεχνική πρόταση κι όχι ένα σκηνοθετικό (και μόνο) πείραμα. Ασχέτως προτιμήσεων, θεωρώ πως και οι δύο προαναφερθέντες είναι οι πραγματικοί νικητές (ειδικότερα το Whiplash είναι για μάθημα σε σχολές που ασχολούνται με το αντικείμενο), και δίνω ένα πολύ-πολύ-πολύ ελαφρύ προβάδισμα στην ταινία του Ιστγουντ. Πάρα, μα πάρα πολύ ελαφρύ...

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: American Sniper
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Whiplash. Η κορωνίδα.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Και πάλι, στο Fury. Επιλεκτικές μνήμες στο τί είναι ρυθμός, πια;





BEST CINEMATOGRAPHY


Πριν αρχίσεις να μιλάς για πιθανούς νικητές κλπ. (επιτέλους τιμάται ο Ρόμπερτ Γιόμαν, σταθερός συνεργάτης του Γουές Αντερσον και "υπηρέτης" των θαυμάσιων κάδρων του), πρέπει να ρίξεις ένα άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον μεγάλο Ρότζερ Ντίκινς. Αυτός ο άνθρωπος έχει προταθεί 12(!) φορές για τη φωτογραφία του. Είναι τεράστιος μάστορας και έχει παραδόσει δουλειές που δεν επαναλαμβάνονται (εκτός, ίσως, από τον ίδιο...). Κι όμως, η Ακαδημία επιμένει να του σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο με εκνευριστικά απαθή τρόπο. Δε με νοιάζει που προτάθηκε φέτος για μια μαλακία, όσο τον βλέπω στις πεντάδες ΠΑΝΤΑ θα τον υποστηρίζω μέχρι επιτέλους να του δώσουν το γαμημένο. Στα υπόλοιπα, αυτή είναι μια από τις φουλ κλειδωμένες κατηγορίες και ενα από τα βασικότερα δεκανίκια του Birdman στην προσπάθειά του να "πετάξει" προς το big one. Και ίσως το μόνο βραβείο που πραγματικά του αξίζει.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Birdman. Αλλη μια σπουδαία δουλειά για τον Εμάνουελ Λουμπέζκι.
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Οπως τα είπα και παραπάνω...
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Πλήρης κατηγορία, ψάχνεις μονάχα για καλύτερο έκτο παίκτη. Και ήταν πολλοί φέτος.





BEST FOREIGN LANGUAGE FILM


Ξέρεις, η Ida του Παβλικόβσκι είναι μια από τις πολύ-πολύ αγαπημένες μου ταινίες φέτος. Και έξω την έχουν αγαπήσει ακόμα περισσότερο. Αλλά, ειλικρινά, πείτε μου ποιός στη συγκεκριμένη Ακαδημία δε θα ήθελε να δείξει στον Πούτιν πόσο αγαπάνε στις ΗΠΑ τους... εχθρούς του; Κίνηση αμιγώς πολιτική, ίσως (βλ. κριτήριο Νο3 πάλι...). Ισως και όχι. Πάντως η δική μου αίσθηση σπρώχνει το βραβείο προς Ρωσία μεριά, όσο κι αν αυτό με θλίβει και με προσγειώνει ως προσωπικότητα της Τέχνης (ακούω όλα τα γέλια, να ξέρεις). Από την άλλη, έχει και το άλλο αγαπημένο της χρονιάς στην πεντάδα, τις Ιστορίες για Αγρίους. Θα μπορούσε να είναι το καλύτερο σπόιλερ της βραδιάς.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Leviathan
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ida
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δες το βίντεο με την αντίδραση του σκηνοθέτη του Force Majeure μετά τις υποψηφιότητες και θα με καταλάβεις.





BEST ANIMATED FEATURE


Πέσαν' τα τσιμέντα μόλις ανακοινώθηκε στους δημιουργούς του Lego Movie οτι θα πρέπει να κάτσουν στα σπίτια τους στις 22 του μηνός και σε μας ήρθε ο σχετικός νταμπλάς (όχι μόνο λόγω υποστήριξης του εν λόγω φιλμ...). Ωστόσο, χώρεσε στην πεντάδα η έκπληξη του Tale of Princess Kaguya και ο αγώνας κρίνεται, οριακά, αμφίρροπος. Διαβάζοντας, αφουγκράζοντας και, εν τέλει, κρίνοντας, πιστεύω πως νικητής στο νήμα θα είναι ο... ψυχραιμότερος των Αμερικανών.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Big Hero 6
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: The Tale of Princess Kaguya. Αφού δεν το έδωσαν ποτέ στο Μιγιαζάκι...
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Οχι, τίποτα, τίποτα, όλα καλά, όλα καλά.





BEST ADAPTED SCREENPLAY


Θεωρητικά ανοιχτή κατηγορία για φέτος, αφού δεν εμπεριέχει κανένα από τα ξεκάθαρα φαβορί για το big one. Στα λόγια, ωστόσο, ανοιχτή καθώς το Παιχνίδι της Μίμησης έχει στα μάτια μου ενα ξεκάθαρο προβάδισμα, κυρίως λόγω... αβράβευτου κυρίου Χάρβεϊ. Είναι το μοναδικό βραβείο που κοιτάει στα μάτια, επίμονα και με ασίγαστο πάθος το φιλμ του Τίλντουμ και που πολύ δύσκολα θα το χάσει. Μοναδικός αξιόμαχος αντίπαλος, το έτερο based-on-a-true-story της Θεωρίας των Πάντων, το οποίο έχει το ντεσαβαντάζ οτι δεν πήρε το αντίστοιχο credit από το Σωματείο των σεναριογράφων (χωρίς καν να συμμετέχει, βέβαια, αφού δεν ήταν... eligible).

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: To Παιχνίδι της Μίμησης
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Μισό-μισό στα δυό τους, με ολίγη από Whiplash. Εξίσου καλογραμμένα, εξίσου αποτελεσματικά.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Βάλε ενα Guardians of the Galaxy να γίνει της Κορέας εκεί μέσα, δεν ακούς.





BEST ORIGINAL SCREENPLAY


Εδώ κι αν γίνεται Ο συνωστισμός! Τρία από τα πέντε έχουν μαζέψει όλα τα credits, είτε σε προγνωστικά, είτε σε υποψηφιότητες, είτε σε διάφορα βραβεία εδώ κι εκεί. Το Grand Budapest Hotel τιμήθηκε από το Σωματείο, εν απουσία ωστόσο του Birdman (παρόμοια περίπτωση με τη Θεωρία των Πάντων), το οποίο περιμένει από αυτή την κατηγορία να "σώσει" την παρτίδα για τον Ινιαρίτου προσωπικά, εφόσον χάσει αυτά της Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Από δίπλα, το μεγάλο φαβορί Boyhood δείχνει σαφώς πιο αδύναμο, αφού μπορεί να βρεί αλλού τα στηρίγματά του, ενώ και ο ίδιος ο Λινκλέιτερ μπορεί να βολευτεί στη Σκηνοθεσία. Συμπερασματικά, η πλάστιγγα γέρνει προς τη μεριά του Birdman, ως προσωπική "επιδίωξη" του σκηνοθέτη του - κάτι που θα βυθίσει σε πένθος όσους περιμένουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μια δικαίωση στην οξυδερκή πένα του Αντερσον.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Birdman
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: The Grand Budapest Hotel
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Μπορώ να σκεφτώ τρία εκατομμύρια ταινίες φέτος με σενάριο καλύτερο από το Boyhood...





BEST ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE


Εντάξει, τί παραπάνω να σου πω εγώ για τη συγκεκριμένη κατηγορία; Κλειδωμένη όσο δεν πάει και αν ρωτάς εμένα δικαιότατα, καθώς η Πατρίσια Αρκετ ήταν η μόνη από το καστ του Boyhood που μπόρεσε και ξέφυγε ερμηνευτικά από το "πείραμα" και ήταν και για εκείνη ένας - αληθινός αυτή τη φορά - άθλος. Συνολικά, καλή πεντάδα, όχι κάτι το αξιομνημόνευτο, όπως και κάθε χρόνο στις γυναικείες ερμηνείες...

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Πατρίσια Αρκετ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ομοίως.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Μέγα λάθος η παράληψη της Αγκατα Κουλέζα, αλλά φαίνεται πως τα μέλη της Ακαδημίας είδαν την Ida μονάχα σε production stills.





BEST ACTOR IN A SUPPORTING ROLE


Αλλο ένα τεράστιο κλείδωμα για φέτος. Και για μια τεράστια ερμηνεία, αντάξια της φήμης και του... hype που την ακολούθησε (μέχρι τον Παπακαλιάτη έφτασε...). Ο Τζ.Κ. Σίμονς έσπειρε ανέμους και θέρισε θύελλες στο ερμηνευτικό tour-de-force του στο Whiplash και δικαίως θα σηκωθεί από το κάθισμά του το βράδυ της Κυριακής. Κι ακόμα περισσότερο, όντας μέρος μιας πεντάδας εξαιρετικής, που υπό άλλες συνθήκες θα είχαμε μαλλιοτραβήγματα.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Τζ. Κ. Σίμονς
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Βλέπεις να κοιτάω αλλού;
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δε νομίζω οτι υπήρξε κάτι τέτοιο...





BEST ACTRESS IN A LEADING ROLE


Τρίτο συνεχόμενο κλειδωμένο για τις ερμηνείες (ακολουθεί και τέταρτο...). Από τις πιο εργατικές, δυναμικές, προσγειωμένες σταρ της γενιάς της, η Τζούλιαν Μουρ δικαιούται ενα Οσκαρ για κάθε μία από τις τέσσερις προηγούμενες υποψηφιότητές της και εξίσου δικαιωματικά θα το πάρει στην πέμπτη και φαρμακερή της. Για το γνωστό είδος ερμηνείας "μπήκα κι έσωσα το ασήμαντο ταινιάκι σας". Καλές και χρυσές οι υπόλοιπες συνοδοιπόροι της κατηγορίας, αλλά φέτος έπεσαν σε μπετόν.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Τζούλιαν Μουρ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Το ίδιο. Αν και, εντάξει, thumbs up στη Φελίσιτι Τζόουνς.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Εϊμι Ανταμς στο Big Eyes. ΟΚ, μη βαράς. Μια κουβέντα είπαμε.





BEST ACTOR IN A LEADING ROLE


Ωπ, τετάρτωσαν τα κλειδώματα. Φέτος οι ερμηνείες, από άποψη σασπένς, είναι λίγο... ύπνος. Τέλος πάντων, στην αρχή του πράγματος ο Μάικλ Κίτον φαινόταν ακλώνητος, έπειτα ήρθε ο... ακίνητος, του έριξε μια στον τράχηλο και αποκαταστάθηκε η τάξη. Περιττό να αναφέρω οτι ο Ρεντμεϊν δεν έχει αφήσει βραβείο για βραβείο απήδηχτο. Με γεια του και χαρά του να το πάρει σπίτι του να 'χει να το δείχνει, το αξίζει.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Εντι Ρεντμεϊν
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Οου, γιες, μι όλσο του.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Αν πετάξεις έξω τον - αχρείαστο - Μπράντλεϊ Κούπερ, τί να πρωτοχωρέσεις από τη φετινή σοδειά; Προφανώς, το μεγαλύτερο έγκλημα έγινε εις βάρος του Τζέικ Τζίλενχολ (για τους παπάδες που παίζει στο Nightcrawler). Αλλά κι ο Ογιελόουο του Selma θα μπορούσε να είναι εδώ. Και ο Ρέιφ Φάινς. Και, και, και...





BEST DIRECTOR


Και φτάνουμε στα ενοχλητικά... Κανείς από τους αγαπημένους (ή έστω προτιμητέους) μου δεν πρόκειται να κερδίσει, οπότε ας το κρίνω πραγματιστικά. Το Σωματείο σκηνοθετών έδωσε το βραβείο στον Ινιαρίτου. Ενα από τα πολλά που χάρισαν τα Σωματεία στο Birdman. Αυτό, όμως, δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η πλειοψηφία των μελών της Ακαδημίας (ηθοποιοί οι περισσότεροι) έχουν δείξει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την εκτίμησή τους στο δωδεκαετές όραμα του Λινκλέιτερ και δε νομίζω τελευταία στιγμή να... μπακώσουν και να τού χαλάσουν τη γιορτή. Οπως λένε και στο χωριό μου, it's his to lose. 

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Γουές Αντερσον. 'Η Μπένετ Μίλερ. 'Η γουατέβερ.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στον Ντέμιαν Τσαζέλ. Δηλαδή, το Whiplash είναι μια ταινία που φτιάχτηκε από έναν μοντέρ, δύο ηθοποιούς, και τον ηχολήπτη. Μόνο.





BEST PICTURE


Κι έχουμε φτάσει στο σημείο όπου οι δύο βασικοί μονομάχοι, Boyhood και Birdman, έχουν από δύο σημαντικά βραβεία έκαστος. Σκηνοθεσία και Β'Γυναικείου Ρόλου ο πρώτος, Πρωτότυπου Σεναρίου και Φωτογραφίας ο άλλος. Βάσει... κριτηρίου Νο1, αρκούν ώστε να γίνει το ματς 50-50 και να μην ξέρεις από πού θα σου 'ρθει. Και στα δικά μου μάτια, ακόμη και τώρα, είναι στο ίδιο 50-50. Θα πρέπει να κάνω, όμως, μια πρόβλεψη για το καλό του χρόνου. Και θα το ρίξω στο Boyhood. Ισως επειδή είναι η ΑΥΡΑ του τέτοια, που συγκινεί τα - συντηρητικά - μέλη μιας Ακαδημίας που εδώ και χρόνια αδυνατεί να κάνει ενα σημαντικό βήμα μπροστά και νομίζει πως το οποιοδήποτε μη-φιλμικό (τελικά) πείραμα ενέχει και πραγματικής καλλιτεχνικής αξίας. Το Birdman, σε αυτή την περίπτωση, θα μού έκανε απλώς... τσίρκουλο εντυπώσεων και τίποτε παραπάνω.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Boyhood
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Χμμμ... Σε όλα τα υπόλοιπα πλην των δυό τους;
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Foxcatcher. Μη ρωτάς παραπάνω.


Αυτά. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά ΚΑΙ φέτος, ο νικητής θα πάρει τα... τρία του. Εχουν γαμηθεί στα "συμβολικά" εκεί μέσα πια.
Ραντεβού νεξτ γίαρ.

30.9.14

ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ


Εχουν περάσει ακριβώς 23 χρόνια από τότε που το "Κάνε μου Λιγάκι Μμμμ..." έσκασε μύτη στην οθόνη του Mega. Μέσα σε "δύο-παρά-κάτι" σεζόν, οι Απαράδεκτοι έκλεισαν λογαριασμό με την αιωνιότητα μετά από 48 επεισόδια - συν ένα ενενηντάλεπτο εορταστικό.

Ηταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι η πιο επιδραστική κωμική σειρά της ελληνικής τηλεόρασης. Εχω δέκα λόγους να το αποδείξω παρακάτω. Δουλειά δύσκολη, γιατί σε μια σειρά 48 επεισοδίων, όπου τα 45 τουλάχιστον αγγίζουν δημιουργικές κορυφώσεις, μπορείς να έρθεις πολύ εύκολα στην οδυνηρή διαπίστωση "ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΑΠ'ΕΞΩ". Μοιραία, έμειναν 35, γιατί έτσι έπρεπε.

Σε αξιολογική - τυπικά - σειρά, λοιπόν, τα δέκα πιο αγαπημένα μου επεισόδια της επίσημης πιο αγαπημένης.


10. KAΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
(25-12-1991)

ΓΙΑΤΙ: Επειδή εμφανίστηκε στην κρίσιμη καμπή της σειράς, στο μέσο περίπου της πρώτη σεζόν, όταν ήδη αρχίσαν να ρολάρουν τα συγγραφικά και ερμηνευτικά της ατού. Μέσα σε μια κοσμογονία γκρίνιας, μιζέριας, υστερίας και νεοελληνικού μικροαστισμού, το "χριστουγεννιάτικο" κλίμα μπαίνει σε ρυθμούς "απαράδεκτους" απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο του λεπτό.

HIGHLIGHT: Νομίζω τα "27 Αδέρφια" κερδίζουν με διαφορά. Και τα 27.



09. Ο ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ
(02-12-1992)

ΓΙΑΤΙ: Λίγο πριν κλείσει η τελευταία σεζόν, οι συντελεστές βρίσκονταν στο peak τους. Μπορούσαν πλέον να παίζουν με χαρακτηριστική ευκολία με όλα τα τερτίπια που μπόλιασαν τους ήρωες και αγαπούσε να περιμένει απο αυτούς το κοινό. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο, όλα αυτά τα στοιχεία έχουν μπεί σε φουλ ρυθμούς, υπάρχει μια "ύπουλη" επίθεση στη μικροαστική αντίληψη της ψυχανάλυσης (απο τα πρώτα κατάλοιπα της new-age αμερικανικής επιβολής στην Ελλάδα) και ένα απο τα καλύτερα guests στη σειρά, τον ευρηματικότατο Ευριπιώτη.

HIGHLIGHT: Ισοπαλία ανάμεσα στα ψυχικά τραύματα του Μπέζου ("-Δε μ'αρέσουν οι μπίλιες. -Και τί σ'αρέσει; -Ενας φίλος μου.") και την έκρηξη απελευθέρωσης του Παπαδόπουλου με το ιστορικό "Δεν είμαι μαλάκααααααααααας!".



08. EUROVISION '92
(05-02-1992)

ΓΙΑΤΙ: Μέσα σε όλα τα έντονα χαρακτηριστικά του νεοέλληνα που τόσο εύστοχα ξεμπρόστιαζε η Παπαδοπούλου με την πένα της, δε θα μπορούσε να λείπει και η μόνιμη διάθεση του "καλοβολεμένου τεμπέλη" να δίνει βαρύτητα στο πιο ασήμαντο γεγονός, αρκεί να προβληθεί. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο, αυτό το χαρακτηριστικό φτάνει σε επίπεδα εθνικής αλλοφροσύνης - άλλο ενα σύμπτωμα που η Παπαδοπούλου ήξερε με τόσο σαρδόνια χιουμοριστικό τρόπο να ξεφτιλίζει.

HIGHLIGHT: "OK, yes, OK, yes, σ'είδα στο Σύνταγμα προχθές". Θέλει και ρώτημα;



07. ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ
(13-05-1992)

ΓΙΑΤΙ: Είναι ένα απο τα τα πιο ξεκαρδιστικά επεισόδια της σειράς. Εχει ατάκες σε ρυθμό πυροβόλου, έναν απο τους καλύτερους guests (Νίκος Αλεξίου), σε τρελή φόρμα τον Παπαδόπουλο και τον Μπονάτσο και, φυσικά, άλλη μια "ύπουλη" νύξη για το μεσογειακό τέμπο του σύγχρονου τύποις ευρωπαίου Ελληνα που αν δεν είναι "φόρα παρτίδα" (Μπονάτσος), σίγουρα θα κρύβεται απο το προσωπείο του "διαφορετικού" (Αλεξίου).

HIGHLIGHT: Η πρώτη επίσκεψη του οικολόγου Αλεξίου στο σπίτι των Παπαδόπουλων. Ατάκες, timing και ερμηνείες σε ενα απο τα καλύτερα κωμικά πεντάλεπτα της σειράς.



06. ΣΕΞ, ΤΣΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΕΤΕΣ
(28-10-1992)

ΓΙΑΤΙ: Πώς να μη συμπεριλάβεις σε μια τέτοια λίστα την "Παπαρήγα την καλή"; Απο τα πιο εμβληματικά επεισόδια, άφησε ιστορία (και ατάκα), σχολίασε με εξαιρετικό τρόπο τα σεξουαλικά αδιέξοδα του σύγχρονου παντρεμένου (και μη) Ελληνα, που αντί να προσπαθήσει να τα αντιμετωπίσει προτιμά να οδηγείται απευθείας στο υποκατάστατο. Α, και έχει και guest Παπακαλιάτη να προτείνει τσόντες στην Παπαδοπούλου. Πόσο "meta"...

HIGHLIGHT: Ολες οι σκηνές με το μπέρδεμα της "Παπαρήγα" με την... Παπαρήγα. Ειδικότερα "Κι έδιωξες το Γιάννη, βρε παλιοκομμουνιστή, για να μείνουμε μόνοι μας να μάς βάλεις την Παπαρήγα;".



05. ΓΑΛΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
(04-12-1991)

ΓΙΑΤΙ: Ισως το πιο αστείο επεισόδιο του πρώτου μισού της πρώτης σεζόν. Φοβερό guest απο τον τυπίστα Ζανό Ντανιά, απίστευτος Μπέζος στις "γαλλικές" συνομιλίες, ρεσιτάλ Μπονάτσου στην ανοιχτή κόντρα με τον Γάλλο (τα απανωτά του "Σκάσε!" έχουν γίνει μέχρι και σύνθημα) και, φυσικά, όπως σχεδόν σε όλα τα επεισόδια, άφθονος σαρκασμός για το αιώνιο σύνδρομο κατωτερότητας του νεοέλληνα απέναντι σε κάθε τί ξενόφερτο (αν και αυτό θα τονιστεί ακόμα περισσότερο στην "Επιθεώρηση").

HIGHLIGHT: "Σκάσε. Σκάσε. Σκάσε! ΣΚΑΣΕ!". Βλάσης at his best.



04. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ
(25-03-1992)

ΓΙΑΤΙ: Ριψοκίνδυνο - και για την εποχή - επεισόδιο, καθότι αν δεν έπιανες το σατιρικό του υπονοούμενο, θα κατηγορούσες πανεύκολα την Παπαδοπούλου για εθνικιστικά παραληρήματα. Κι όμως, το επεισόδιο όχι απλά βρίσκει το στόχο του, αλλά αποτελεί και τον πιο έξυπνο πολιτικό αντίλογο σε όλη την εθνικιστική φρενίτιδα της εποχής, με αφορμή το θέμα της Μακεδονίας και τις βλέψεις των Σκοπίων. Το αντιμετωπίζει με αρκετά σκληρό σατιρικό τρόπο, ουσιαστικά το "αποκαθηλώνει" απο την φολκλόρ πολιτική ανάλυση της εποχής και το ανάγει σε φουλ επίθεση στον άρτζι-μπούρτζι ευκαιριακό πολιτικό στοχασμό του νεοέλληνα.

HIGHLIGHT: Το φινάλε του επεισοδίου, μετά την "πατριωτική" ένωση των Απαράδεκτων, όπου καπάκι βγαίνει στην επιφάνεια η αιώνια διχόνοια που ρέει στο αίμα κάθε Ελληνα - όπως σοφά παρατηρεί ο - υπό διωγμό - Σλάβος βοηθός του Χαλακατεβάκη.



03. ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
(18-11-1992)

ΓΙΑΤΙ: Οπως ανέφερα παραπάνω, εδώ είναι ακόμα πιο έντονο το στοιχείο της ξενομανίας του νεοέλληνα κάφρου, που νυν και αεί θα κυνηγά το εύκολο χρήμα μέσω των... δανεικών. Σίγουρα απο τα πιο ξεκαρδιστικά επεισόδια, ευρηματικό όσο δεν πάει, με όλους τους συντελεστές σε τρομερά κέφια, λίγο πριν η σειρά οδηγηθεί στην αντίστροφη μέτρηση.

HIGHLIGHT: Ολόκληρο το segment με τον "Μικρό Καουμπόι". Ατάκα και χιλιάρικο, ερμηνειάρες και... ο Σωτήρης Μουστάκας. Κλασικό.



02. ΤΟ ΚΟ.ΛΑ.Ν.
(21-10-1992)

ΓΙΑΤΙ: Αυτό είναι το πιο πλήρες, πολυσύνθετο και κωμικά συμπαγές επεισόδιο της σειράς. Περικλείει τα πάντα: το ψώνιο του Ελληνα με τη συμμετοχή στα "κοινά", το ακόμα μεγαλύτερο ψώνιο του με την δημόσια προβολή, τη μόνιμη πεποίθηση οτι "κάτι σπουδαίο έχει να πεί", την άρπα-κόλλα προσπάθεια να φτιάξει κάτι μεγαλόσχημο από το τίποτα. Επίσης, το επεισόδιο "μιλάει" ακόμα και σήμερα, δείχοντας πόσο μέσα στην ψυχοσύνθεσή μας μπήκε η Παπαδοπούλου, όχι για να προφητέψει αλλά για να βγάλει στη σέντρα το αυτονόητο: τα αιώνια σκατά που ήμασταν και θα συνεχίσουμε να είμαστε - εξ ου και η διαχρονικότητα του "ΚΟ.ΛΑ.Ν.".

HIGHLIGHT: O "Λεβεντόσπυρος". Ισως η καλύτερη στιγμή του Παπαδόπουλου στη σειρά.



01. ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ
(25-11-1992)

ΓΙΑΤΙ: Μπορεί το "ΚΟΛΑΝ" να είναι το καλύτερο επεισόδιο, από άποψη "πληρότητας", αλλά ο "Παρασκευάς" παραμένει το πιο αστείο όλων. Εχει το καλύτερο guest ολόκληρης της σειράς (Κων/νος Τζούμας) - που ανάγεται σχεδόν σε πρωταγωνιστή με την κωμική του ιδιοφυία. Επίσης, έχει την πιο αστεία σκηνή της σειράς (το θεατρικό). Δεν έχει ούτε μία ατάκα που να πέφτει κάτω. Δεν έχει καθόλου κενούς κωμικούς χρόνους. Εχει την γκαλερί "Φάλαινα", το γλύπτη Βαρόγκα, μια καρέκλα κολλημένη στον τοίχο, τον Μπίρλα και τον Κόρκο. Και, εννοείται πια, άλλη μια εύστοχη σατιρική ματιά στον ψωνισμό του νεοέλληνα. Τα έχει όλα, αλλά το μεγαλύτερό του προσόν είναι το πόσο πιο αστείο μπορεί να γίνεται με κάθε επόμενο viewing.

HIGHLIGHT: Ο βασικότερος λόγος που το έβαλα στην πρώτη θέση. Είναι ενα highlight μόνο του. ΟΚ, άντε, με ένα μικρό προβάδισμα στο "δράμα της ύπαρξης και του θανάτου". Οι φανατικοί της σειράς τώρα έχουν πέσει στο πάτωμα και δε θα διαβάσουν αυτή την τελευταία φράση.


Τέλος, να δώσω και ενα κάποιο credit στην "Απαράδεκτη Πρωτοχρονιά", που - αν και κούραζε σε σημεία με την υπερβολική χρήση τραγουδιών (σύμπτωμα της τηλεοπτικής εποχής) - ήταν μια φανταστική πορεία στο χρόνο, εύστοχη σε κωμικές αναφορές και με μια πλειάδα μοναδικών guests.

1.8.14

TOP-TEN: ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2013-2014


Ωρες χαράς να θυμάσαι τί ωραία πράγματα αντίκρυσες φέτος - κι ας μην είναι στα ίδια επίπεδα η χαρά, όπως όταν τα πρωτοαντίκρυσες (ή, φευ, τα αντικρύζεις ακόμα).

Φέτος ήταν μια εξαιρετική σεζόν. Το να αφήνεις εκτός δεκάδας τουλάχιστον 5-6 ταινίες που σού άρεσαν, είναι μια γλυκιά πίκρα.

Ακολουθούν οι δέκα που ξεχώρισαν. Ο χρόνος θα δείξει αν τούς άξιζαν οι θέσεις που πήραν. Αν και, προς το παρόν, μη σας πω πού έχω γραμμένο τον χρόνο.


10. Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ WALL STREET
του Μάρτιν Σκορσέζε

Ο,τι και να του δώσεις να παίξει, αυτός ο ΝτιΚάπριο θα το παίξει τόσο στο μάξιμουμ, σαν κάποιος να του είπε οτι δεν υπάρχει αύριο. Ισως και να το δοκίμασε, σαν τρικ, ο Μάρτι και να εκτόξευσε μια "ήπια" ιστορία σε ενα τρίωρο tour-de-force, δέκα επίπεδα πάνω απο οποιοδήποτε βαρβιτουρικό που παίζει να σου πασάρει ο Τζόνα Χιλ...

09. HER
του Σπάικ Τζονζ

Αν δεχτώ πόσο σιχαίνομαι τους χίπστερς, τότε πρέπει να στήσω κάποιου είδους άγαλμα στον Σπάικ Τζονζ για το γεγονός οτι με "σκλάβωσε" για δύο ώρες με τούτο το - μάλλον - "χίπστερ" έπος μοναξιάς και διαρκούς αναζήτησης του άλλου σου μισού. Το φιλμ λειτούργησε υπερβολικά εσωτερικά στην περίπτωσή μου, σα λεύκωμα ψυχανάλυσης, οπότε κάθε προσπάθεια αντικειμενικής κριτικής απο μεριά μου έβρισκε σε τοίχο...

08. FRANCES HA
του Νόα Μπάουμπαχ

Ο Γούντι Αλεν... μιας παλιότερης χιλιετίας. Φρέσκος, ειλικρινής, αστείος, συγκινητικός, τρυφερός, με λίγες νευρώσεις αλλά πολλή και ατόφια χρυσαφένια καρδιά. Και γυναίκα! Αυτή η Φράνσις με πήρε και με σήκωσε όσο καμία άλλη... Φράνσις φέτος. Ηταν η σεζόν του... αγκαλίτσα, κακά τα ψέματα!

07. PRISONERS
του Ντενί Βιλνέβ

Καταστροφικά υποβλητική ατμόσφαιρα, αργοί μα υπνωτιστικοί ρυθμοί, μουντίλα οικογενειακής... διάλυσης, ενα άλυτο μυστήριο, μισή ντουζίνα αψεγάδιαστες ερμηνείες κι ένας βουβός πόνος αγωνίας και προσωπικού πάθους. Μέσα σε δυόμιση ώρες, όλα αυτά, επί "δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσο".

06. NEBRASKA
του Αλεξάντερ Πέιν

Αλλη μια "αγαπησιάρικη" προσθήκη σ'αυτή τη σεζόν, προχωρημένη... ηλικιακά, αλλά τόσο μα τόσο αυθεντική, ασπρόμαυρη και σφηνωμένη στην πίσω πλευρά της καρδιάς - εκεί που κρύβεις το αιώνιο παιδί, τον μικρομέγαλο που κυνηγάει το όνειρο, την ελαφρότητα του "γιατί έτσι". Ο Πέιν αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά - και καλύτερα απο ποτέ - πόσο καλά ξέρει τη "διαδρομή με το βανάκι".

05. ΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ
του Φέλιξ Βαν Γκρούνινγκεν

Αγάπη γεννημένη απ'το θάνατο. Πού μεγάλωσε απο τον πόνο της απώλειας. Πού δοκιμάστηκε απο την ευτυχία. Που κινδύνεψε απο την Πίστη. Αγάπη ραγισμένη, αλλά αιώνια. Οπως ενα κρυφό τατουάζ, μια μελανιά που... ραγίζει καρδιές. Σε ενα φινάλε που, απλά, επιβεβαιώνει το προσδόκιμο ζωής αυτού του φιλμ: την αιωνιότητα.

04. GRAVITY
του Αλφόνσο Κουαρόν

Ξέρω, δε θα κρατήσει στο χρόνο. Δε θα το ξαναδώ σε 3D σε μια τεράστια οθόνη. Δε θα ξαναπάθω ναυτία, δε θα ξαναμετράω τις αισθήσεις μου μετά το φινάλε. Αυτά είναι τα λογικά. Αλλά αγαπώ το παράλογο και θα επιμένω, κάθε φορά που το βλέπω, να επανέρχομαι σε εκείνο το αρχικό σοκ της πρώτης φοράς, και να αφήνω τον εαυτό μου στο ανεξέλεγκτο της πιο ρηξικέλευθης σκηνοθετικής υπέρβασης των τελευταίων ετών.

03. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ GRAND BUDAPEST
του Γουές Αντερσον

Εδώ να δείς αγάπες! Τί να πρωτοπώ (ή μήπως... ξαναπώ;) για το σινεμά του Αντερσον, τα κάδρα του, την ευαισθησία του, το παστέλ χιούμορ του, τους καρτούν ήρωές του, τον σκηνοθετικό του πλουραλισμό και τους συνεργάτες του (από το σχιζοφρενικά πολυτελές καστ του μέχρι τον "θεόπνευστο" συνθέτη του Αλεξάντρ Ντεσπλά)... Ταινίες σαν αυτή απαγορεύουν δια ροπάλου λόγια που επιμένουν να περιορίζουν το θαύμα του ΣΙΝΕΜΑ.

02. NYMPHOMANIAC VOLUMES 1&2
του Λαρς Φον Τρίερ

Αρνούμαι πεισματικά να βγάλω το καπέλο στο Δανό, γιατί τού τα 'χω μαζεμένα απο κάποιες "ατασθαλίες" του. Ισως απλά να ντρέπομαι, βέβαια, που δε μπορώ να αντισταθώ στο γεγονός οτι ρούφηξα μέχρι το μεδούλι τούτο το αριστουργηματικά εγκεφαλικό του πόνημα, σα νερό πηγής... έμπνευσης, έστω κι αν κατά παραγγελία του ιδίου (;) υποβλήθηκε στο σαδιστικό πετσόκομμα των δύο μερών. Αυτό του κόστισε και μια πρωτιά. Αλλά, στην ουσία, ποιός χέστηκε; Ο Τρίερ μετράει ακόμα απώλειες!


Κορυφή. Συνώνυμη, πλέον, με το όνομα Τζόναθαν Γκλέιζερ. Με τρείς ταινίες μονάχα στο ενεργητικό του, τον λες και πρωταίτιο ενός καλλιτεχνικού "πραξικοπήματος", που μοιράζει εγκεφαλικές διεγέρσεις με δύο καρέ και τρείς νότες.


Το ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΡΜΑ δεν είναι μονάχα η καλύτερη ταινία της σεζόν. Είναι το παράλληλο σύμπαν εκείνο που, χωρίς να προλάβεις να το αντιληφθείς, έχει αρχίσει να σου τρώει τα σωθικά. Να σου γαμάει το μυαλό. Να σε κάνει να τρέμεις σύγκορμος, απο ανατριχίλα δέους, οτι κάτι τέτοιο παίζει να επαναληφθεί. Σ'αυτή τη ζωή, την άλλη, ποιός ξέρει.


Μ'αυτά και με τούτα, πάπαλα και για φέτος. Οψόμεθα να ζήσουμε μια χρονιά σαν κι αυτή και του χρόνου. Και με λίγο καλύτερο ελληνικό σινεμά - ενα κράμα της αρτιότητας του "Μικρού Ψαριού" του Γιάννη Οικονομίδη και της επιβεβλημένης τρέλας του "Αδάμαστου" του Θάνου Κερμίτση. Αν υπάρχει κανείς που να 'χει, ακόμα, τα κότσια και το ταλέντο τους.

Ορέν ντουβάρ.

31.7.14

DROP-TEN: OI ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2013-2014


Εφτασε η ώρα που τρώω μανταρίνι, που λέγαν' και τα Ημίζ. Απολογισμός της σεζόν, όπως πάντα με εκκίνηση τον... Κάτω Κόσμο.

Αυτές είναι οι χειρότερες στιγμές που πέρασα φέτος απέναντι απο μία οθόνη. Δηλαδή, δέκα απο αυτές, γιατί αν τις βάζαμε όλες θα τρώγαμε χώρο κι απ'του διπλανού.

Σε αντίστροφη μέτρηση, μέχρι τον πάτο του κουβά.


10. Ο ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΠΙΒΕΤ
του Ζαν Πιέρ Ζενέ

Μόνο θλίψη μπορεί να σου προκαλέσει η βαναυσότητα με την οποία αντιμετωπίζει το φιλμικό χρόνο ο πάλαι ποτέ αγαπημένος Ζενέ. Είκοσι λεπτά μετά την έναρξη, κοιτούσες το ρολόι σου απορημένος για το πώς πέρασαν... τρείς ώρες. Για να φτάσεις, ηττημένος, στο τελευταίο δεκάλεπτο του φιλμ, που κάνει τον "Γολγοθά μιας Ορφανής" να μοιάζει με Ταρκόφσκι. 

09. ΟΛΑ ΧΑΘΗΚΑΝ
του Τζέι Σι Τσάντορ

Ναι, θυμάσαι, αυτό που ο Ρέντφορντ θαλασσοπνίγεται, αφήνοντας στο ενδιάμεσο τη Μανταλένα που κρύβει μέσα του να ρεμβάζει το άπειρο. Θυμάσαι. Μην κάνεις πως δε θυμάσαι. Εκτός κι αν είσαι απο τους τυχερούς που όντως ξέχασαν.


08. ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΑΝΔΡΕΣ
του Τζορτζ Κλούνι

Το φετινό βραβείο "αργού κι επίπονου εκ του χασμουρητού θανάτου" παίρνει απο τα χέρια του περσινού νικητή "Lincoln" o άνθρωπος που συγκίνησε τον Πάνο Παναγιωτόπουλο. Το λες... αναμενόμενο.

07. MISS VIOLENCE
του Αλέξανδρου Αβρανά

Τη δεκαετία του '70 ο Αγγελόπουλος γέννησε κλώνους που έγιναν μέχρι και... σύνθημα (πόσο "Δοξόμπους" είσαι κλπ.). Τώρα, ο Λάνθιμος εκτός απο... κυνόδοντα, "φύτρωσε" και μια καινούρια στρατιά "greek weird wave" απατεώνων σαν τον Αβρανά, που τουλάχιστον έμαθε το κόλπο της Βενετίας. Μη γαμάτε άλλο, χανόμαστε.

06. ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΤΖΑΣΜΙΝ
του Γούντι Αλεν

Βότκα, Ζαντάκ, υστερία. Βότκα, Ζαντάκ, υστερία. Βότκα, Ζαντάκ, υστερία. Βότκα, Ζαντάκ, υστερία.

Ο Γούντι Αλεν της νέας χιλιετίας.


05. OLDBOY
του Σπάικ Λι

Πρέπει να έχεις πρόβλημα στον εγκέφαλο για να αποκτήσεις το θράσος να φτιάξεις κάτι σαν αυτό που έκανε ο Σπάικ Λι με το "τοίχο-τοίχο-μη-σε-πετύχω" ριμέικ του νοτιοκορεάτικου αριστουργήματος. Βαράς ενέσεις και χωρίς να έχεις δεί ΚΑΝ το πρωτότυπο, φαντάσου...

04. Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ
του Πάολο Σορεντίνο

'Η αλλιώς, η τέλεια στιγμή να βάλεις στο bluray την αληθινή "Ντόλτσε Βίτα". Ξέρεις, αυτή που άφησε το κουσούρι στον κάθε Σορεντίνο να ορέγεται τη δική του αιωνιότητα στο φιλμικό παλμαρέ. Μου λείπει ο Δαλιανίδης, ειλικρινά.

03. LEE DANIELS' THE BUTLER
του Λι Ντάνιελς (duh!)

Ο ορισμός της κιτσαρίας σε φορμά... προεκλογικού σποτ για τον Ομπάμα, η νέα προσπάθεια της... μασονίας της Οπρα να μας κάνει να πλαντάξουμε στο κλάμα επειδή "once you go black you never go back" μας έφερε προ των ευθυνών μας: ή κατεβαίνουμε με τα πλακάτ την επόμενη φορά ή... δώδεκα χρόνια σκλάβοι. 

02. Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ
του Ρίντλεϊ Σκοτ

Αν είχα τη δυνατότητα να μπω έστω και για μισό δευτερόλεπτο στο μυαλό του Σκοτ όταν γύριζε αυτή τη μαλακία, θα τού τον αφαιρούσα. Προσωρινά ή όχι, χέστηκα. Εργα λοβοτομημένα ανήκουν σε λοβοτομημένους. Κι αυτή είναι μια δικαιοσύνη που ταιριάζει στο "Συνήγορο"...


Ψάχνοντας την τέλεια και απόλυτη "αποτέτοια" της χρονιάς, κατέληξα στο συμπέρασμα οτι το Οσκαρ Πατάτας είναι άδικο να καταλήγει σε... πατάτα. Πρέπει να κάνεις την ανατροπή, να κοιτάξεις έξω απο το σχήμα. Κάτω απο το δέρμα. Ισως και μέσα στο... οβάλ γραφείο. Τί θα βρείς; Αυτούς εδώ:


Δηλαδή, το 12 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΟΣ, του Στιβ ΜακΚουίν. Τη μεγαλύτερη απάτη, σε χαμηλό τέμπο και με παιδιάστικη αφέλεια που μπορούσε να σου πετάξει σα γιαούρτι στη μάπα ο οργασμός... αντιρατσισμού του σημερινού Χόλιγουντ. Βιομηχανία θεάματος; Μπα, το "Gravity" δεν έκανε για Καλύτερη Ταινία. Εδώ έχουμε μπόλικο κλάμα, μαστίγωμα, ξανά κλάμα, μανιέρα και όσο "Roll, Jordan, Roll" αντέχει το υπογάστριό σου. Καλά στερνά.

Αυτά, μον αμίζ. Ακολουθούν τα καλύτερα. Και τα χειρότερα του χρόνου... έπονται.