22.5.14

ΤΟ ΠΕΟΣ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ


1981. ΠΑΣΟΚ. Εχοντας στα χέρια του τη... νατοϊκή εντολή, ο Ανδρέας γίνεται πρωθυπουργός και η Ελλάς μαθαίνει τον "ανύπαρκτο σοσιαλισμό". Εκατομμύρια "αγωνιστές" τιγκάρουν κάθε κρατικό οργανισμό και δημόσια υπηρεσία με μισθούς και επιδόματα Ελβετίας. Για χρόνια. Την ίδια στιγμή, κάθε μηχανή παραγωγής (γεωργία, βιοτεχνία, ελαφριά βιομηχανία) βάζει το ένα λουκέτο μετά το άλλο και ο... Λαλάκης ο Εισαγόμενος γίνεται απο cult trend, σύμπτωμα μιας ολόκληρης γενιάς. Με κλειδωμένη την εσωτερική παραγωγή, η Ελλάς δανείζεται. Η νατοϊκή εντολή πιάνει τόπο. Λαμβάνουμε χρήμα με το τσουβάλι, το οποίο μοιράζεται στην κατανάλωση και όχι την επένδυση ή την παραγωγή. Οι δανειστές ξέρουν, δεν είναι κορόιδα. Κάποτε θα έρθουν να τα πάρουν και μάλιστα με τόκο "πούτσα και καράτε". Μετά ο γερομπισμπίκης τρώει γεροντοκαψούρα, η τιμημένη Αριστερά συμμαχεί με τον "προδότη" Μητσοτάκη και την επάρατο Δεξιά προκειμένου να πετάξουν τους "Αμερικάνους" έξω απο την πίτα. Η συνέχεια γνωστή, μην κουράζομαι άλλο.

Το κομβικό σημείο λέγεται 2009. Ο Καραμανλής θέλει εκλογές στα δύο μόλις χρόνια διακυβέρνησης (δεύτερος γύρος) της ΝΔ. Βατοπέδια, SIEMENS, Ζαχόπουλοι και αποκαΐδια του φαγοποτιού των Ολυμπιακών πρεσάρουν την κατάσταση. Αλλά μεταξύ μας, ο Κωστάκης δεν ήταν ποτέ βλάκας. Οχι ορίτζιναλ τουλάχιστον, σαν αυτούς που έχουμε συνηθίσει. Είχε μια καυτή πατάτα στα χέρια του, την ορολογιακή βόμβα του επιστρέφοντα τοκογλύφου και δεν ήταν μαλάκας να τη βάλει στον κώλο του. Βρήκε έναν ΓΝΗΣΙΟ μαλάκα να το κάνει, στο πρόσωπο του Γιωργάκη. Με τις... νατοϊκές ευλογίες, ξανά, ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης γίνεται... πετρέλαιο του Αιγαίου, η μοιρασιά αλλάζει χρώμα και είδος, αλλά ουχί πολιτική σκέψη. Ηταν, προφανώς και με ειλικρίνεια, μια... νέα αλλαγή.


Με αυθόρμητες συγκρίσεις με το παρελθόν ("Λεφτά Υπάρχουν", "Η Δεξιά ευθύνεται για την κρίση", "Η Ελλάδα έχει δυνατότητες να παράγει") και τον αντίποδα της "κυνικής" προεκλογικής καμπάνιας της ΝΔ ("Πρέπει να πάρουμε σκληρά μέτρα για την αντιμετώπιση της διεθνούς κρίσης, δε χαϊδεύουμε αυτιά" - ακόμα και σε προεκλογικό σποτ του ίδιου του Καραμανλή), ο λαός δεν ξεχνά τη μηλιά (ούτε τα μήλα που ξερνάει) και ακολουθεί σε συγκινητικά ποσοστά αυτόν που τού τάζει τα περισσότερα. Δώσε και σώσε, πάνε να μας κόψουν το παντεσπάνι...

Την ίδια περίοδο, ένας πασοκοθρεμμένος αστός γίνεται πρόεδρος της... ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οπως συνήθως συμβαίνει με την ελληνική βερσιόν της "λαϊκής επανάστασης", ενα "παιδί του μπαμπά" (που έφτιαξε ουκ ολίγα στη ζωούλα του απο μίζες και παραχωρήσεις του... σατανικού σήμερα Σοσιαλιστικού Κινήματος), αφού έκανε το αγροτικό του στις διάφορες Γένοβες (έξοδα πληρωμένα απο το κακό σύστημα) κι αφού (εξυπακούεται) δεν ασχολήθηκε με φαιδρά θέματα τύπου "πώς βγαίνει το ψωμί", χρησιμοποίησε ακριβώς τις ίδιες παροχές με το κόμμα εξουσίας που αντιπολιτευόταν (απόδειξη τρανή αυτός ο Βεελζεβούλ, το YouTube...): 150.000 νέες θέσεις εργασίας κάθε χρόνο (μέχρι να δουλεύουν ακόμα και οι άνεργες ακρίδες), εξαφάνιση γραφειοκρατίας, μονιμοποίηση δημοσίων υπαλλήλων και προσλήψεις άλλων τόσων (θέμα SOS αυτό), κλπ. Τζίφος τα ποσοστά, ο νεοσσός ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει ελαφρά τη καρδία στη Βουλή.

Στο μεταξύ, έχουν έρθει τα παλικαράκια να μαζέψουν πίσω τα χρωστούμενα. Οχι επειδή απλώς πρέπει να τα πάρουν πίσω, αλλά γιατί η κορύφωση του σχεδίου βασίζεται (απο την αρχή που υφαινόταν στον πρώιμο ιστό του ΠΑΣΟΚ των 80s) στο οτι δε θα μπορέσει το κράτος να τα δώσει πίσω. Κερδίστε χάνοντας! Με τα μνημόνια στο χέρι, ενώ ακόμα και τραβεστί φάλαινα μπορεί να συνειδητοποιήσει οτι το - πλασματικό, ουσιαστικά - χρέος δεν μπορεί να εξοφληθεί με τίποτα, οι ουσιαστικοί υπάλληλοι του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος (Σαμαράς, Παπανδρέου, Παπαδήμος) κάνουν με ατσούμπαλο τρόπο τη δουλειά που τούς ανέθεσαν. Να πρέπει να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους (ποιός καλοδουλωτής υπάλληλος δε θα το έκανε;) και ταυτόχρονα να μην πληγώσουν την αιώνια γκόμενα: τον Ελληνα αποτέτοιο του ΠΑΣΟΚ, του Κωστόπουλου, του "ζω σαν πρίγκιπας" με ξένα κόλλυβα, του "απο γαϊδούρι σε Καγιέν, τρία τσιγάρα δρόμος".


Κάποιος πρέπει να συνεχίσει την παράδοση, όμως. Τώρα που δεν υπάρχουν πλέον, τύποις, πασοκικά "αποκούμπια" για εύκολες επαναστάσεις κατά πάντων, δωρεάν χλιδής και ανέξοδου νεοπλουτισμού, κάποιος πρέπει να χαρίσει πράγματα. Ενας γνήσιος απόγονος της "ελληνικής Αριστεράς" είναι αυτός που πρέπει να τραβήξει το κουπί. Ο Τσίπρας, βέβαια, δεν είναι ακριβώς αυτό. Δεν ηγείται ενός πολιτικού κόμματος, αλλά μιας κολεκτίβας συνιστωσών, εντελώς αποκομμένων μεταξύ τους. Υπάρχει παλαιό πασοκικό κατάλοιπο (βλ. συνεργάτες Ακη), μπανάλ αριστερός εξτρεμισμός (βλ. μέλη ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και συντηρητικού, κυνικού τύπου "πολιτική" Αριστερά (με κύριο εκφραστή τον Λαφαζάνη). Στην κορυφή, ο Τσίπρας εκφράζει την ευκολία των πάντων. Γι'αυτό και προβάλλει απο παντού ως η "νέα φωτεινή επιλογή". Δεν αδικώ αυτόν που το πιστεύει. Ακόμα κι αν ξέρει το ιστορικό του, την - κατ'ουσία - προσωπικότητά του. Δε γυρίζεις πίσω σε Σαμαρά και Μπένι, είναι καθημερινό θέσφατο πλέον. 

Νομίζω οτι οι συσχετισμοί είναι - τελικά - εξαιρετικά απλοί. Ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να χρωματίσει το πρόγραμμά του με την ίδια ευκολία που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα ήθελε να χρωματίσει ενα λαό που μόλις πήγαινε να σηκώσει κεφάλι. Τον έφτιαξε, σχεδόν, κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση και ο Ελληνας δε ξέφυγε ποτέ απο αυτό. Σήμερα, πολλά απο αυτά που υπόσχεται ο Τσίπρας απλά δε γίνονται, ακόμα κι αν κάποια ακούγονται τόσο ωραία στη θολούρα της ιθαγενούς μας αποτυχίας. Εχουν μέσα όμως βαρύγδουπες υποσχέσεις, πού τόσο έχει ανάγκη ο Ελληνας. Εδώ και τριάντα χρόνια τρέφεται αποκλειστικά με αυτές, δε μπορείς να του αλλάξεις πλέον τις διατροφικές συνήθειες που πέρασε στα παιδιά του κι αυτά στα παιδιά τους κ.ο.κ. Και σαν τέτοια πολιτική πραγματικότητα, ο Τσίπρας, απλά, δε θέλει να κυβερνήσει. Δεν το χρειάζεται γιατί, αν έρθει σε αυτή τη θέση, θα πρέπει να βγάλει το λαγό απ'το καπέλο που, ακόμα και ο ίδιος το ξέρει, είναι άδειο. Η κατάσταση έχει αντιστραφεί: ο χρωματισμός της υπόσχεσης δε μπορεί να συντηρηθεί κυβερνητικά. Γι'αυτό και, αν παρατηρήσεις, όταν το κόμμα φτάνει σε κάποιο δημοσκοπικό "peak", γίνεται μια δήλωση στελέχους που τρομάζει κόσμο...

Πιο δίπλα, μια άνοδος ακροδεξιού, νεοναζιστικού μορφώματος με υπόδικους συντελεστές και θιασάρχη πίσω απ'τα κάγκελα. Αλλη μια αιώνια ερωμένη του Ελληνα: η λεβεντιά του καταδικασμένου. 


Ο Ελληνας ήταν, είναι και θα είναι ενα υβρίδιο εξωφρενικής ανυπακοής και απολυταρχικής σκέψης. Ενα ον βίαιο, μισαλλόδοξο, επεκτατικό. Εξυπνο, πονηρό, δραστήριο αλλά και σκιώδες. Ακρατα συναισθηματικό, αλλά πάντα με λάθος εκρήξεις. 
Η Αυγή δε γέννησε φασίστες. Απλά τους νομιμοποίησε στην κάλπη, τους εμφάνισε στη γειτονιά σου και τους έδωσε - προσωρινά - πανί να σκουπήσουν το ντροπιαστικό μέτωπό τους. Ναι, οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής ήταν, είναι και θα είναι φασίστες. Επειδή πριν ψήφιζαν ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, δεν αλλάζει το γεγονός οτι κουβαλάνε το DNA του αυτού υβριδίου... 

Εχεις λοιπόν μέσα σου τον αιώνια βολεμένο. Τον αιώνια φασίστα. Τον αιώνια υποταγμένο στην ευκολία των πάντων. Τον αιώνια ρομαντικό. Τον αιώνια ονειροπόλο. Τον αιώνια μιζαδόρο. Τον αιώνια κλέφτη. Τον αιώνια άγιο. Τον αιώνια επαναστάτη. Τον αιώνια υπάλληλο. 
Γι'αυτό είσαι καταδικασμένος να ψηφίζεις αιώνια, τους αιώνιους, εις τους αιώνας. Αν ακόμα θεωρείς τον εαυτό σου τον "προβληματισμένο", τσέκαρε πρώτα πόσο μακριά βρίσκεσαι απο την ίδια λέξη χωρίς το "προ-".

22.2.14

OSCARS 2014: SLAVE TO APPEARANCES


Μια από τις πιο αμφίρροπες χρονιές φτάνει στο φότο-φίνις της. Αμφίρροπες "βραβειακά", πάντα. Το ψάξιμο φέτος ήταν εκτενέστερο από ποτέ. Κοιτούσες από 'δω, κοιτούσες από 'κει, πώς βράβευσαν τα Σωματεία, πώς οι Ενώσεις Κριτικών, ποιό είναι το word-of-mouth αλλά και το - συνήθως αποκαλυπτικότατο - "rumor has it". Είναι η αψεγάδιαστη έλλειψη βαρύτητας του Κουαρόν το "Εβερεστ" της Ακαδημίας; 'Η θα κολλήσουν στα βίαια εικονογραφημένα του κλαψιάρη Σκλάβου του Στιβ ΜακΚουίν; 

Θα μπορούσε στην κουβέντα να μπεί και το "σίγουρο" (πριν μερικούς μήνες) American Hustle, αλλά ο μόνος που έμεινε όρθιος από το "σκορσεζικό" Ράσμορ λαμπερότατου καστ είναι ο δημιουργός του, Ντέιβιντ Ο.Ράσελ. Οι "αγάπες", άλλωστε, πάνε κι έρχονται και τα Οσκαρ δε θα σπάσουν αυτόν τον κανόνα. Και θα αποφύγω όσο γίνεται τους συσχετισμούς με την περσινή χρονιά (θυμάται κανείς τον θριαμβευτή των... τριών, Argo;). Αλλά θα επιμείνω στις προβλέψεις μου στο μοτίβο "να μη φύγει παραπονεμένος κανείς". Εκτός ίσως από το μόνιμο απογοητευμένο, Λεονάρντο ΝτιΚάπριο...

Προβλέψεις, λοιπόν. Ξανά. Αυτή τη φορά πιο ιλουστρασιόν, με περισσότερες δόσεις κακιασμένης εξυπνάδας:


BEST MAKE UP & HAIRSTYLING












Περιμένεις να ακούσεις ένα "and the Oscar goes to... Jackass"; Η, ομολογουμένως εντυπωσιακή, δουλειά που έκαναν πάνω στη μούρη του Τζόνι Νόξβιλ για μια "βρώμικη" κωμωδία είναι όντως αντάξια ενός βραβείου. Κι από τη στιγμή που βρέθηκε υποψήφιο γιατί να μην είναι σε θέση να κερδίσει κιόλας; Ξέχνα το. Απο τη στιγμή που ψηφίζουν ΟΛΑ τα μέλη της Ακαδημίας, την παραπάνω φράση δεν παίζει να την ακούσεις, εκτός κι αν έχουν αποφασίσει οι μισοί να τρολάρουν τους άλλους - υπερήλικους - μισούς. Ασε που η απουσία της "γιορτής της περούκας" American Hustle σπρώχνει την κατηγορία προς... AIDS μεριά.


ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: The Dallas Buyers Club
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Jackass Presents Bad Grandpa. Και για το κρεμαστό αρχίδι επίσης.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο American Hustle. Δε γίνεται να έχεις τη λέξη "Hairstyling" στην κατηγορία σου και να μην προτείνεις ΑΥΤΟ το φιλμ.


BEST SOUND MIXING ΚΑΙ SOUND EDITING










Μη με ρωτήσεις τί ακριβώς σημαίνει αυτός ο διαχωρισμός στην "ταλαιπωρημένη" (απο την Ακαδημία) ονοματοδοσία αυτής της κατηγορίας των Ηχων. Κάποτε ξεκίνησε ως σκέτο "Sound", στην πορεία έγινε "Sound" και "Sound Effects", μετά το δεύτερο μεταλλάχθηκε σε "Sound Effects Editing" και τώρα... αυτά. Οπως και να 'χει, φέτος το Gravity φαίνεται να μην έχει αντίπαλο στις τεχνικές κατηγορίες και δε νομίζω οτι οι Ηχοι θα κάνουν την έκπληξη.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Gravity. Και στα δύο.
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Gravity ForTheWin, τα 'χουμε ξαναπεί.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Rush. Τί ακριβώς ΔΕΝ ακούσατε;


BEST ORIGINAL SCORE












Η "Πρωτότυπη Μουσική", που κάποτε είχε διχοτομηθεί (sic) σε "Κωμωδία/Μιούζικαλ" και  "Δραματική", τα τελευταία χρόνια παίζει σε νορμάλ τέμπο (κοινώς... όλοι μέσα). Φέτος, δε διέκρινα κάτι το πολύ σπουδαίο, πέρα ίσως απο τις γλυκόπικρες νότες του Μαρκ Ορτον στη Nebraska και τις ανατριχιαστικές ηλεκτροφόρες συνθέσεις του Κλιφ Μαρτίνεζ στο Only God Forgives. Παραδέχομαι, ωστόσο, οτι το score του Gravity (απο τον Βρετανό Στίβεν Πράις) είναι "ταμάμ" για την ατμόσφαιρα του φιλμ και δικαίως θα βραβευτεί (λογικά πάντα...). Ο μόνος ισχυρός αντίπαλος για το φιλμ του Κουαρόν που διακρίνω εδώ είναι ο Αλεξάντρ Ντεσπλά της Philomena. Ενας συνθέτης που έχει προτείνει άλλες πέντε (!) φορές η Ακαδημία, αλλά του δίνει μονίμως τις παντόφλες στο χέρι. Ο Τζον Γουίλιαμς προτείνεται επειδή δεν έχει πεθάνει ακόμα.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Gravity
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Gravity
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Only God Forgives. Αγαπημένος και σκοτεινότερος απο ποτέ Μαρτίνεζ.


BEST ORIGINAL SONG












Η πιο "χέστηκα" κατηγορία για φέτος. Εκτός απο το "Moon Song" του Her, δεν έχω ακούσει κανένα άλλο - όχι οτι μού γεμίζουν και το μάτι (έχω ακούσει ακόμα και για γέλωτες στην περίπτωση του κομμένου "Alone Yet Not Alone"). Ολοι έχουν πέσει με τα μούτρα στο "Let It Go" απο το Frozen, έχει πάρει όλα τα αντίστοιχα βραβεία φέτος και με τη φόρα του Best Animated Film δε νομίζω οτι έχει ισχυρό αντίπαλο. Εκτός αν οι U2 ξεπουλήσουν αυτή τη φορά ο,τι κλάψα τους έχει απομείνει.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: "Let It Go", Frozen
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Η ραπ διασκευή του "Το Παπάκι Πάει στην Ποταμιά" απο το Κων/νου και Ελένης.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Inside Llewyn Davis. Ο "Mr Kennedy" ήταν χαβαλετζής.


BEST VISUAL EFFECTS









Η κατηγορία που φέτος θα έπρεπε να μετονομαστεί σε "Υπάρχει Αλλος Εκτός του Gravity Στην Αίθουσα;".

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Gravity
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Gravity
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Pacific Rim. Αλλά τί να πρωτοχωρέσουν πια σ'αυτή την κατηγορία...


BEST COSTUME DESIGN












Tricky κατηγορία. Κοιτώντας τους υποψήφιους, το βλέπεις σαν ένα πιθανό δεκανίκι της... Καλύτερης Ταινίας. Αγνωστες οι βουλές των μελών, δεν υπάρχει κάποιο ξεκάθαρο φαβορί αλλά αν ρωτάς εμένα έχει δύο πολύ σοβαρούς contestants. Απο τη μία τη "σιγουριά" - ως είθισται - της Κάθριν Μάρτιν για τον Υπέροχο Γκάτσμπι του Λούρμαν και απο την άλλη τη σεβεντίλα του American Hustle που, αν θέλει να διεκδικήσει κάτι "βαρύ" θα πρέπει να το πλαισιώσει με κάτι σαν αυτό εδώ. Το βλέπω 50-50, αλλά για το καλό της πρόβλεψης θα το ρίξω στη Μάρτιν.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: The Great Gatsby
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: The Grandmaster. Γιατί έτσι.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δε νομίζω οτι έμεινε και κανένας στεναχωρημένος.


BEST PRODUCTION DESIGN












Δε θα πω αυτό το "Σκηνικά" που έχουμε μάθει και λέμε εδώ γιατί, απλά, ντρέπομαι. Σπουδαία κατηγορία, ανεβάζει και κατεβάζει καριέρες ταινιών ή έχει δοκιμάσει με πολύ σκληρό τρόπο την αντοχή τους στο χρόνο. Φέτος, οι υποψήφιοι είναι mixed. Πολλοί ρίχνουν τα λεφτά τους στο Gravity, αλλά θέλει τρομερό boost για την Καλύτερη Ταινία ώστε να χτυπήσει ΚΑΙ αυτό. Διπλανό φαβορί είναι και πάλι η Μάρτιν για τον Γκάτσμπι, ενώ δε μπορείς με τίποτα να αφήσεις απ'έξω τη σχετική "μουρμούρα" για μια πιθανή επικράτηση του Σκλάβου. All in all, δε βλέπω την ταινία του Κουαρόν να φτάνει ως εδώ. Θα προτιμηθεί κάτι πιο traditional κι αν αυτό δεν "κολλήσει" με το σερί της Ταινίας, τότε τείνει προς Μάρτιν μεριά - ειδικά αν έχει χαθεί το αντίστοιχο των Κοστουμιών.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: 50-50 ανάμεσα σε Great Gatsby και 12 Χρόνια Σκλάβος.
AN HTAN ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: The Great Gatsby. Οι πατερίτσες ενός... ανάπηρου φιλμ.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο σίκουελ του Hobbit. Αλλά και πάλι, ίσως βαρέθηκαν να προτείνουν το ίδιο production design ξανά και ξανά...


BEST CINEMATOGRAPHY












Η πλέον αγαπημένη μου κατηγορία, μετά το Μοντάζ. Σπανίως διαφωνώ με τις επιλογές της Ακαδημίας, ακόμα κι αν έχω μισήσει τα ίδια τα φιλμ που έχουν προταθεί ή κερδίσει στο παρελθόν. Σωστή η αναγνώριση στην υπέροχη δουλειά του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ για τη Nebraska, δε θα με χαλούσε να το "τσιμπούσε" κιόλας, αλλά πώς να ξεχωρίσει πέφτοντας πάνω στον οδοστρωτήρα Gravity και στον - επίσης αγαπημένο - Εμάνουελ Λουμπέζκι που, σημειωτέον, έπρεπε να είχε ήδη βραβευτεί τουλάχιστον άλλες... τρείς φορές στο παρελθόν; Δε νομίζω οτι χωράει αμφιβολία για το ποιός είναι ο καλύτερος εδώ - πόσο μάλλον για το φαβορί.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Gravity
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: "Tie" μεταξύ Gravity και Nebraska. Ολα τα λεφτά λουλούδια και στους δύο.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο 12 Χρόνια Σκλάβος. Μεταξύ μας, η μόνη κατηγορία που πραγματικά άξιζε να συμπεριληφθεί.


BEST FILM EDITING









Η επιτομή του σινεμά. Χωρίς αυτό, θα είμασταν ακόμα στην εποχή του χαλκού. Λάθος η απουσία του Rush απο τις υποψηφιότητες, δεν καταλαβαίνω τί δουλειά έχει εδώ ο Σκλάβος, περίεργα συναισθήματα για την απομάκρυνση της Θέλμα Σουνμάκερ του Wolf of Wall Street (όχι η καλύτερη δουλειά της για τον Σκορσέζε, αλλά απο την άλλη οι τρείς ώρες έγιναν στα "χέρια" της νεράκι). Κατηγορία-κλειδί μπορεί να αποδειχθεί και φέτος, καθώς αν πάει προς American Hustle μεριά, το φιλμ του Ο.Ράσελ φαίνεται πως θα αποκτά έναν ισχυρότατο σύμμαχο στην πορεία του για το big one. Αν δεν έχουν κάτι τέτοιο τα μέλη κατά νου, τότε οι μονομάχοι είναι δύο: Gravity και Captain Philips. Αν το φιλμ του Κουαρόν επικρατήσει εδώ, τότε η διχογνωμία του Σωματείου των Παραγωγών πριν κάτι μήνες θα τηρηθεί ευλαβικά μέχρι το τέλος της βραδιάς. Αν πάει στον Philips, χαιρέτα μου τον πλάτανο και πάλι απ'την αρχή. Θα το αξίζει με τα χίλια, βέβαια, όπως και κάθε ταινία του Γκρίνγκρας. Η συγκεκριμένη ομάδα είχε κερδίσει και το 2008 με το Bourne Ultimatum, αλλά στην Ακαδημία έχουν μια τάση να επαναλαμβάνουν την Ιστορία.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Captain Philips
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ομοίως. Εξυπακούεται. Η ομάδα του Γκρίνγκρας πρέπει να διδάσκει μέσω ολογράμματος σε κάθε σχετική σχολή του πλανήτη.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στο Rush. Νομίζω δεν είδαν καν την ταινία...


BEST ADAPTED SCREENPLAY












Το μόνο πραγματικά δυνατό χαρτί που κρατάει στα χέρια του η ταινία του ΜακΚουίν, στην πορεία της προς το big one. Γενικώς, αδύναμη η συγκεκριμένη κατηγορία φέτος, δεν έχει τη "μεγάλη" ιστορία, ούτε το "διαμάντι" που κάνει τις σελίδες να τρίζουν. Είναι ο βράχος του Σκλάβου και χωρίς αυτό παίζει να πάει σπίτι του τελείως empty-handed. Και δεν παίζει αυτό, το 'χεις εμπεδώσει.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: 12 Χρόνια Σκλάβος
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Πριν τα Μεσάνυχτα. Δυστυχώς, εμφανίστηκε ΠΟΛΥ νωρίς. Οι σεναριογράφοι δε θα το ξεχνούσαν, αλλά οι ψηφοφόροι πάνε σε κάτι τέτοια με το φακελάκι σφραγισμένο - σαν τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ένα πράγμα.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δε νομίζω οτι τούς ξέφυγε κάτι.


BEST ORIGINAL SCREENPLAY













Σαφέστατα πιο ενδιαφέρον απο το Διασκευασμένο φέτος, έχει πολλές καλές μονάδες μέσα και τη συνήθη σφηνόπουτσα Γούντι Αλεν, που ακόμα και συνταγή για ντοματοσαλάτα να γράψει ΠΡΕΠΕΙ να τον χωρέσουν εκεί μέσα (νισάφι, you know...). Κι αυτή αρκετά tricky κατηγορία, δεδομένου οτι μπορεί αν δείξει "δρόμο" για το big one, κατά μία έννοια. Αν δεν κερδίσει το American Hustle, αποχαιρετάει την Καλύτερη Ταινία μια και καλή. Για μένα, είναι το φαβορί γιατί έχουν τέτοια αγάπη οι ηθοποιοί (και πλειοψηφία των μελών της Ακαδημίας) στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Ο.Ράσελ που δύσκολα θα τον αφήσουν τελείως αβράβευτο (όπως και το ίδιο το φιλμ, άλλωστε). Το Σωματείο των Σεναριογράφων και οι Σφαίρες ψήφισαν Her. Ο Σπάικ Τζονζ είναι ο δεύτερος κατά σειρά "επιλαχών". Αν δεν πιάσει ούτε κι αυτό, τότε η έκπληξη θα έρθει απο το Dallas Buyers Club, στο οποίο δείχνουν ΤΡΕΛΗ αδυναμία έτσι κι αλλιώς.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: American Hustle
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Nebraska. Λάτρεψα τις αράδες του Her, αλλά το μυστικό της επιτυχίας του ήταν στη σκηνοθεσία, όχι τόσο στο κείμενο.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στη Frances Ha. Η χιονοστοιβάδα της αδικίας.


BEST FOREIGN LANGUAGE FILM












Οσοι... παθιασμένοι περιμένετε Σορεντίνο, ξαναδείτε την ορίτζιναλ Dolce Vita κι αδειάστε μου τη γωνιά. Δεν έχω δεί όλα τα φιλμ της φετινής πεντάδας του Ξενόγλωσσου, λάτρεψα όμως το βελγικό Broken Circle Breakdown και βλέπω μια κάποια νίκη του. Υπάρχουν πολλά σου-ψου-μου για το δανέζικο χιτ The Hunt όσο και για τον Omar της Παλαιστίνης, αλλά καρδιά και... προϊστορία (πάντα "κουλή" και απροσδιόριστη αυτή η κατηγορία) στρώνουν χαλί στο Βέλγιο. Fingers crossed.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: The Broken Circle Breakdown
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Δε νομίζω οτι κάποια απο αυτές που δεν έχω δεί θα ξεπεράσουν την αγάπη μου για το συγκεκριμένο φιλμ...
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δεν ανήκω στους φαν της ταινίας, αλλά γιατί να μη βρίσκει χώρο εδώ το Grandmaster;


BEST ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE












Ασε μας. Η καλύτερη της πεντάδας (Τζουν Σκουίμπ της Nebraska) δεν έχει ούτε μία στο δισεκατομμύριο να κληρωθεί! Φαβορί εδώ είναι η Λουπίτα Νγιόγκ'ο του Σκλάβου. Δυνατό in-your-face μελόδραμα σε μια εξίσου αφόρητα μελοδραματική ιστορία. Τα αγαπάνε κάτι τέτοια στο Ακάντεμι και είναι το μόλις δεύτερο λιθαράκι της ταινίας του ΜακΚουίν στο δρόμο για το "χρυσό". Οχι τόσο σίγουρο όσο το Διασκευασμένο Σενάριο, πάντως, γιατί η Τζένιφερ Λόρενς είναι σαδιστικά ΚΟΝΤΑ. Τόσο κοντά, που έτσι και παρ'ελπίδα ξεχάσουν οτι τη βράβευσαν πέρσι, θα το κερδίσει αβλεπεί. Και αν με ρωτάς, ανάμεσα σ'αυτές τις δύο ναι, θα το προτιμούσα...

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Λουπίτα Νγιόγκ'ο
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Τζουν Σκουίμπ, hands down. Μαλάκες πιαρτζίδες.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στην Κριστίν Σκοτ-Τόμας (Only God Forgives). The bitchier the better ρε κρυόκωλοι!


BEST ACTOR IN A SUPPORTING ROLE












Καλή πεντάδα η φετινή, απαράδεκτη όμως η απουσία του Ντάνιελ Μπρουλ (Rush - αν και ήταν ξεκάθαρα Α' Ρόλος). Δε θα είχα αντίρρηση με όποιον κι αν κέρδιζε - ακόμα κι ο Φασμπέντερ ήταν το μόνο φωτεινό παράδειγμα ωραίας ερμηνείας στον ορυμαγδό κλαούνας του Σκλάβου. Αλλά τσάμπα σάλιο χαλάμε, έχουμε την πιο κλειδωμένη επικράτηση της χρονιάς: Τζάρεντ Λέτο για το Dallas Buyers Club. Θα είναι εκείνα τα πέντε λεπτά της απονομής που θα μπορείς να πας για κατούρημα χωρίς να χάσεις τίποτα ιδιαίτερο.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Τζάρεντ Λέτο
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Μπράντλεϊ Κούπερ. Γαμούσε σε ενα έτσι κι αλλιώς γαμηστερό καστ.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Δε θα πω τον Μπρουλ για το λόγο που προανάφερα. Εδώ, η μεγάλη απώλεια είναι ο Τζέικ Τζίλενχολ του Prisoners. Μια απο τις πολλές αδικαιολόγητες "κλωτσιές" που έφαγε το φιλμ φέτος.


BEST ACTRESS IN A LEADING ROLE














Το δεύτερο κλειδωμένο της χρονιάς. Κέιτ Μπλάνσετ λέγεται, έπινε βότκες και κατέβαζε Xanax με τους κουβάδες, μουρμούραγε και παραμιλούσε στη Θλιμμένη Τζάσμιν. Το απόλυτο οσκαρικό υλικό, ξέρεις. Τουλάχιστον χώρεσαν μέσα την Εϊμι Ανταμς, που είναι μακράν η καλύτερη της πεντάδας και σε ενα παράλληλο σύμπαν θα διεκδικούσε κάτι παραπάνω. Λάθος ο εκτοπισμός της Εμμα Τόμσον προκειμένου να... σφηνωθεί το... παραγνωρισμένο ταλέντο Μέριλ Στριπ - ξέρεις, για εκείνη την "κωμωδιάρα" τον Αύγουστο...

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Κέιτ Μπλάνσετ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Εϊμι Ανταμς. Αβυσσαλέα.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Οχι τόσο η Τόμσον, όσο η ερμηνευτική αποκάλυψη της χρονιάς για το αμερικάνικο σινεμά Γκρέτα Γκέργουϊκ της Frances Ha. Ελεήστε τους τυφλούς...


BEST ACTOR IN A LEADING ROLE














Κι αυτό φέτος τείνει για κλείδωμα. Ο Μάθιου ΜακΚόναχι δεν έχει αφήσει βραβείο για βραβείο "απείραχτο". Η ερμηνεία του είναι εξαιρετική, το παραδέχομαι κι ας θέλω διακαώς να το πάρει επιτέλους ο ΝτιΚάπριο (για το σνομπισμό που έχει φάει με το κουτάλι, κυρίως για τις ερμηνείες που ΔΕΝ έχει προταθεί!). Απο την πεντάδα λείπει ο Χανκς (κακώς). Λείπει και ο Ρέντφορντ (πήγε για ψάρεμα και ξεχάστηκε). Είναι εκεί όμως ο συγκινητικός Μπρους Ντερν. Ο Ετζιοφόρ μανιερίζει κλαίγοντας (θα μπορούσε να μείνει σπίτι του). Ο Μπέιλ ήταν η ευχάριστη έκπληξη. Αλλά θα το πάρει ο ΜακΚόναχι - δε βλέπω καμία έκπληξη εδώ. Αν υπάρξει, θα είναι απο τον Λίο.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Μάθιου ΜακΚόναχι
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο. Οχι ντε και καλά επειδή είναι ο καλύτερος, αλλά επειδή... ωραία θα ήτανε.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στον Τομ Χανκς. Πέντε λεπτάκια στο τέλος αρκούσαν.


BEST DIRECTOR














"Σήμερον βραβεύεται ο άνθρωπος που μας σήκωσε απο το κάθισμα και για 90 λεπτά μας γυρνοβόλαγε στην αίθουσα, μην έχοντας απο κάπου να πιαστούμε".
Δε χωράνε αναλύσεις, προγνωστικά, ποιός-τι-που-πότε. Αλλά για το τυπικό της υπόθεσης, χάρηκα για την είσοδο του Πέιν στην πεντάδα, σπάστηκα όμως με τον εκτοπισμό του Γκρίνγκρας.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: Αλφόνσο Κουαρόν
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Ομοίως. Τα σέβη μου, σενιόρ.
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στον Πολ Γκρίνγκρας. Αγνωσται αι βουλαί, μάλλον τα χρέωσαν όλα στο μοντάζ...


BEST PICTURE












Ζήσε Μάη μου. Εχουν περάσει χιλιάδες χρόνια απο τότε που η "καλύτερη ταινία" έφυγε με λιγότερα απο τρία συνολικά βραβεία - τα 'χουμε ξαναπεί και πέρυσι. Το American Hustle απομακρύνεται. Θεωρώ οτι θα επικρατήσει ο Σκλάβος (σπόντες εδώ και εκεί το υπερτονίζουν, ακόμα κι αν το "μαυρίζουν" σε άλλες κατηγορίες), με αυγά στο καλάθι του το Β' Γυναικείο και το Διασκευασμένο Σενάριο. Βαρετή επιλογή, έχει επαναληφθεί πολλάκις στο παρελθόν και δε νομίζω οτι θα κάνει ιδιαίτερη εντύπωση σε κανέναν. Αντίθετα, στην περίπτωση που θέλει Gravity στη συγκεκριμένη κατηγορία, θα πέσουν τα τσιμέντα. Δεν έχει επαναληφθεί καθαρόαιμο sci-fi να κερδίζει το top prize. Αν το κάνει, η συγκομιδή θα μετράει 6-7 βραβεία και μόνο αυτό της Σκηνοθεσίας θα διαχωρίζεται απο τη σωρεία των τεχνικών που θα έχει αποκτήσει νωρίτερα - όπως και στην περίπτωση του Τιτανικού, τελευταίου μέχρι σήμερα φιλμ που κέρδισε την Καλύτερη Ταινία χωρίς να έχει καν υποψηφιότητα στα Σενάρια.
Μακάρι να ισχύσει το δεύτερο. Ας κερδίσει επιτέλους κάτι που μας πάει μπροστά αντί να βολοδέρνει στα "αμαρτωλά παρελθόντα", στη γκρίνια, την κλάψα και την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης δυστυχίας. Εν ολίγοις... ας πέσω έξω.

ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ: 12 Χρόνια Σκλάβος
ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ: Gravity. 'Η, έστω, Nebraska. Ενα Her, κάτι. Δώστε και σώστε!
ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ: Στη Frances Ha. Τα καινούρια "γουντιαλενικά" έχουν περισσότερη χάρη απο τα ΣΚΑΤΟΓΕΡΑΣΜΕΝΑ πια!


Αυτά. Ιδωμεν. Ο δρόμος είναι στρωμένος με αγκάθια, αρκετό ενδιαφέρον και ελπίδες για λιγοστά μνημόσυνα.


27.9.13

Η ΤΕΧΝΗ ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ


Εχω σταματήσει πολύ καιρό τώρα να γράφω reviews σε τούτο το blog - ψήγματα θα εντοπίσεις μόνο τις λίστες με τα καλύτερα και τα χειρότερα της σεζόν. Δε γράφω, γιατί δε βλέπω το λόγο, προτιμώ πλέον να τα κουβεντιάζω γιατί, μεταξύ μας, η ανάλυση είναι επιλογή, όχι υποχρέωση.

Ωστόσο, χθες γύρισα αργά στο σπίτι απο τη δεύτερη προβολή του Αδάμαστου, είτη του πρώτου μέρους μιας κόμικ εποποιίας του Γιάννη Ρουμπούλια, που "πρωτογνώρισα" μέσα την κάφρικη σαρδόνια τρέλα του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα, μιας b-movie με τα μυαλά στα κάγκελα που κυκλοφορούσε "χέρι-χέρι" όταν ακόμα ήμουν φοιτητάνθρωπος. 

Οταν είχα πρωτακούσει για το project των "Χρονικών του Δρακοφοίνικα" το πρώτο πράγμα που μου ήρθε σαν σκέψη στο μυαλό ήταν "αν έχει έστω και τη μισή παρανοϊκή καφρίλα του Μεγιστάνα, θα γαμάει". Ετσι νόμιζα. Απλά, δε μπορούσα να δεχτώ οτι μπορεί να γίνει μια ΚΑΝΟΝΙΚΗ ταινία με αυτό το θέμα, σε ΑΥΤΗ τη χώρα, με ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες και με ΑΥΤΟ (το όποιο) μπάτζετ. Αδυνατούσε να χωρέσει ο φοβισμένος κινηματογραφικά εγκέφαλός μου οτι υπάρχουν περιθώρια για ταινία genre (και τί είδους!) στην Ψωροκώσταινα, πόσω μάλλον με εναν προϋπολογισμό που, πριν το crowdfunding, ήταν σε εμβρυικό στάδιο.

Για να μην κουράζω, ενα μάτσο τύποι και τύπισσες με ΑΝΤΕΡΑ, ΚΟΤΣΙΑ, ΜΥΑΛΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΩΤΙΑ-ΑΤΣΑΛΙ-ΚΑΙ-ΓΥΜΝΕΣ-ΓΡΟΘΙΕΣ έφτιαξαν τον Αδάμαστο: μια ταινία "επικής φαντασίας" με αρχή, μέση, τέλος (πιο ανοιχτό πεθαίνεις), με μπάτζετ δεύτερου υπογείου αλλά με κινηματογραφική ΚΑΡΔΙΑ, που βγάζει στο πανί δημιουργικό "τσαγανό".

Θυμάμαι κάποτε, μια συνέντευξη του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε οτι "...Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τα φράγκα. Μπορείς να κάνεις πολλά ωραία πράγματα με τα ελάχιστα των χρημάτων. Το πρόβλημα είναι οτι δεν έχουμε ιστορίες να πούμε, δεν έχουμε σενάρια". Ο Γιάνναρης το είχε δεί "απο μέσα" το πράγμα. Και ήξερε. Ο Θάνος Κερμίτσης, απο την άλλη, δε χρειάστηκε καν να ανοίξει το στόμα του για να μας πείσει για το προφανές: ποιός τα γαμάει τα λεφτά, η τέχνη ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ.




Και αυτό ακριβώς είναι ο πυρήνας του ηφαιστείου του Αδάμαστου. Η τόλμη. Επί δύο ώρες δε χρειάστηκε να κοιτάξω το ρολόι μου, δεν είπα ούτε μια στιγμή τη λέξη "φτηνιάρικο", γιατί η πραγματική φτήνια εντοπίζεται στο βάθος, στην ουσία των πραγμάτων κι όχι στο αμπαλάζ. Κάτι που πολλοί "φερέλπιδες" νέοι κινηματογραφιστές αγνοούν με αηδιαστική εμπάθεια σε κάτι μη καλλιτεχνίζον (και δε λέω καλλιτεχνικό, γιατί θα προσβάλλω την επιτυχία του Αδάμαστου). Δε θα μπω σε κουραστικές λεπτομέρειες - άλλωστε το φιλμ είναι το talk of the town των τελευταίων ημερών και η "απο-στόμα-σε-στόμα" διάδοσή του το καθιστά instant classic, όχι μόνο για τα CVs των συντελεστών αλλά ακόμα και για ενα (στην Ελλάδα) ΝΕΟΣΣΟ φιλμικό είδος, που μόλις άρχισε να... γεννιέται απο τις στάχτες που το είχαν καταδικάσει οι "καλλιτέχνες" (ξέρετε ποιοί είστε, κάποτε θα νιώσετε το σπαθί στον τράχηλό σας...).

Θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα μόνο. Το πρώτο είναι το στόρι. Ναι, οι περιορισμοί στο μπάτζετ είχαν σαν αποτέλεσμα μια μονότονη επανάληψη του σκηνικού (δάσος, δάσος, μετά πάλι δάσος, κ.ο.κ.). Παραδέχομαι την πρώτη μαγκιά εδώ πέρα, όμως. Απέφυγαν αυτές τις αναγκαστικές υποχωρήσεις με τρόπο τόσο έξυπνο ή και χιουμοριστικό (όπως στη σκηνή που ο δειλός "πωλητής σκλάβων" Φλάβιος αποφασίζει να μείνει πίσω μαζί με τα άλογα προκειμένου να τα... ηρεμήσει) που, τελικά, αποδείχθηκαν έως και σύμμαχοι στη συνολική απόλαυση του φιλμ! Ναι, υπήρχε μια συνεχής τάση αναφορών (οι... αιμομικτικοί οίκοι του "Game of Thrones" ή η μαύρη μαγεία του σύμπαντος του Κόναν), αλλά χωρίς αυτή δε θα υπήρχε το ερέθισμα, η πρώτη έμπνευση. Μαγκιά τους που δεν υποχώρησαν σε αυτό, αλλά "έπλεξαν" τον καμβά της ιστορίας πάνω σε όλη αυτή τη σινεφιλική (αλλά και κομιξάδικη ή και... RPG-ική, για τους γνώστες) παλέτα.

Το δεύτερο είναι το soundtrack. Ηθελα να μείνω μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο στην αίθουσα να ακούω ΗΧΟΥΣ. Μελωδίες. Ο Δημήτρης Παπαβασιλείου ήταν, λέει, ο υπεύθυνος για αυτό το υπέροχο μουσικό αποτύπωμα. Ηταν αυτός που έδεσε, με ανατριχιαστικά επιβλητικό τρόπο το αριστουργηματικό τραγούδι των Ιχνηλατών (κρίμα που οι δημιουργοί του το... έκοβαν νωρίς). Του σφίγγω το χέρι εκ του μακρώθεν - ήταν, μακράν, η μεγαλύτερη (απο τις πολλές) ευχάριστη έκπληξη που μού έσκασε σφαλιάρα κατά τη διάρκεια της προβολής.

Ακου, φίλε. Μια ταινία δε θέλει πολύ πρήξιμο. Ορεξη και φαντασία θέλει. Αντί να πετάς χιλιάρικα για να βγάλεις τον... Ακάλυπτο, φρόντισε να στηρίξεις αυτόν που αγωνίζεται για αυτό που θέλει να προσφέρει, πού με όσες δυνάμεις έχει θα το προσέξει μέχρι το τελευταίο του καρέ. Είμαι άνθρωπος που κάποτε προσπάθησε, ξέρω πώς είναι το συναίσθημα. Δε θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Ο Αδάμαστος μου υπενθύμισε γιατί το "σινεμά απο σπίτι" είναι η μεγαλύτερη γιορτή.

Και συν τοις άλλοις, μην ξεχνάς. Δε γαμάνε οι ωραίοι. Γαμάνε οι θαρραλέοι.

18.9.13

ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ.


Λίγες ώρες έχουν περάσει απο τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (ενός ράπερ ονόματι Killah-P ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, δεν έχω επαφή) απο μορφωμένο μέλος της Χρυσής Αυγής, σύζυγο αλλά και πατέρα ενός παιδιού. Τα posts στα σόσιαλ έχουν πάρει φωτιά. Φωτιά εκείνα, τσεκούρι σε εκείνον. Το δολοφόνο. Οι μισοί, τουλάχιστον, απο αυτούς που ζητάνε το τσεκούρι, είχαν ψηφίσει το εν λόγω μόρφωμα στις προηγούμενες εκλογές, επειδή "τα έλεγε χύμα". 

Ξέρεις. Είναι οι ίδιοι Ελληνες που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ παλιότερα επειδή τότε αυτό τούς έκανε και τώρα θέλουν τον καρκίνο όλων των πρώην και νυν βουλευτών του. Οι ίδιοι, λοιπόν, τώρα έμαθαν να αντιπαθούν τη Χρυσή Αυγή επειδή ο Κασιδιάρης έδειρε την Κανέλη ή επειδή χύθηκε λίγο παραπάνω αίμα με τη σφραγίδα τους. Λίγες μέρες νωρίτερα τους είχαν αγαπήσει πάλι προσωρινά επειδή μοιράζανε πατάτες και μακαρόνια, απο ντόπιους παραγωγούς σαν κι αυτούς τους καλούς πατριώτες της Μανωλάδας. Τώρα, μίσος πάλι.

Συγνώμη, Μεγάλε Ελληνα Πατριώτη. Εσύ φταίς πουθενά ή τσάμπα καίει η λάμπα;

Θες πραγματικά να εξαφανιστεί η Χρυσή Αυγή απο το προσκύνιο; Το ίδιο κι ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ; 'Η, για πιο λάιτ καταστάσεις, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Ωραία, εγώ σού λέω φεύγουν αύριο. Τα μαζεύουν για Βραζιλία, σαν τον Κοσκωτά. Ευτυχισμένος;

Παπάρια. Ιδιος θα μείνεις εσύ. Ιδιος κι απαράλλαχτος. Κι αυτό γιατί, κατά βάση, αν δεν αλλάξεις εσύ ο ίδιος, αυτοί δε θα φύγουνε ποτέ. Γιατί δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ λόγο να φύγουν. Θες να αλλάξεις κάτι; Να φτιάξεις μια γενιά που δε θα έχει ανάγκη κανένα απο τα παραπάνω; 
Τήρα λοιπόν:


α) Σταμάτα να βάζεις με το ζόρι το παιδί σου να "πιστέψει". Ολες οι θρησκείες του κόσμου είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα, ποτισμένα στο αίμα, στην καταδίκη και την αναξιοπρέπεια. Το αν το σπλάχνο σου αποφασίσει να ακολουθήσει ή να πιστεύει εσαεί σε κάτι τέτοιο, ασ'τον να το αποφασίσει όταν θα είναι κύριος του εαυτού του, όχι όσο είναι ακόμα προσάρτημα δικό σου. Ανοιξέ του τον εγκέφαλο και μετάδωσέ του τη δυνατότητα και την αρετή της ΕΠΙΛΟΓΗΣ. Μην τον κάνεις άβουλο και ασόβαρο πριν την ώρα του, πριν τουλάχιστον είναι σε θέση να σκεφτεί, να αναλογιστεί και να αποφασίσει το ίδιο για την πάρτη του. Μην τον αναγκάσεις σε τρυφερές ηλικίες να δέχεται οτι ο Furby έχει ολόκληρο διάβολο και πορνεία μέσα του. Αλλιώς, είναι πολύ πιθανό να σου ξημερωθεί ως ένας απο τους αποπάνω.

β) Μάθε του, γαμώ το φελέκι μου, τη χαρά της μόρφωσης. Οχι την υποχρέωση του σχολείου, του φροντιστηρίου, του πανεπιστημίου. Να σηκώσεις μόνος σου το κεφάλι του απο τα σχολικά βιβλία και να του μάθεις την Ιστορία σαν Ιστορία, όχι σαν Φυσική. Να του μεταδώσεις την αξία της ανακάλυψης. Κανένας δε γεννήθηκε με ανοιχτά τα μάτια. ΕΣΥ είσαι υποχρεωμένος να τού τα ανοίξεις. Μάθε το να ξεγελάσει το σύστημα, όχι καταργώντας το αλλά επικρατώντας θριαμβευτικά μέσα σε αυτό. Οσο αγαπάει τη μόρφωση, την ανακάλυψη, την ελευθερία σκέψης και μάθει να κρίνει ΜΟΝΟΣ του, δεν έχει ανάγκη κανέναν αργόμισθο να του μάθει "νεκρές γλώσσες", γιατί θα είναι σε θέση να τις "ανασταίνει" ο ίδιος, όποτε κρίνει οτι το χρειάζεται. Μην τον κάνεις αντιδραστικό. Κάν'τον απλά ΔΡΑΣΤΙΚΟ. Αλλιώς, είναι πολύ πιθανό να σου ξημερωθεί ως ένας απο τους αποπάνω.


γ) Λύση δεν είναι να κλείσεις την τηλεόραση. Κρύβοντάς του τις ειδήσεις του Mega, την Τρέμη, τον Πρετεντέρη, τα "παράθυρα", τα τούρκικα, τις κωλοτρυπίδες του Star, τα "αποκλειστικά" της Μυκόνου δεν κερδίζεις απολύτως τίποτα. Βάλε το παιδί να τα βλέπει μαζί σου. Και βλέποντάς τα μαζί, ΕΞΗΓΗΣΕ του. Κάνε μια περιγραφή του αγώνα. Δείξ'του τί ΣΚΑΤΑ βλέπει, τί τον ταΐζουν, σε τί κόσμο τού ζητήθηκε να ζήσει και να αναπνεύσει. Ετσι θα τού μάθεις το ψεύτικο απο το πραγματικό, το λογικό απο το παράλογο, τη βία απο τη "βία". Αμα δεν έρθει σε άμεση επαφή με αυτά, δε θα μάθει να τα απεχθάνεται και ποτέ. Ισα-ίσα, θα του κινούν εκ του μακρώθεν την περιέργεια κι αν δεν είσαι κοντά να του γκρεμίσεις την παραμύθα που τού σερβίρουν, τότε ίσως τα δεχτεί πιο εύκολα απο τον επικίνδυνα ηλίθιο περίγυρό του, πράγμα που σημαίνει οτι είναι πολύ πιθανό να σου ξημερωθεί ως ένας απο τους αποπάνω.


δ) Ανέβασε λίγο το πνευματικό σου επίπεδο ρε μαλάκα! Εχεις αναγάγει σε λαϊκούς ήρωες τραγουδιστές της ΠΟΥΤΣΑΣ, ατάλαντους, αμόρφωτους πλασιέ. Εχεις μετατρέψει σε ονείρωξη βρώμες ξεκωλιάρες που τραγουδούν Μάλαμα με κατουρημένα στρινγκ σε κωλόπιατσες της παραλιακής. Ωραίο είναι το μπουζουκάκι, έχει το χαβαλέ του για μια στις τόσες. Πρέπει να το κάνεις σύνθημα ρε παχύδερμο; Προσκυνάς τον Παντελίδη, τον Ρέμο, τον Πλούταρχο, το Μαζωνάκη, τον Καρρά, την Πάολα, τους πουθενάδες. Πήγαινε να τους ακούσεις για να κάνεις χάβαλο, δεν έχω θέμα. Αλλά με τον τρόπο που τους ακολουθείς, τους κάνεις "θρησκεία", δουλεύεις τρείς δουλειές για να πηγαίνεις να τους τα ακουμπάς κάθε λίγο και λιγάκι, γίνεσαι ένα με τον πάτο του βαρελιού που τους ξέρασε (και κανονικά θα έπρεπε να μένουν εκεί). Δείξε στο παιδί σου εναλλακτικές "πηγές ενέργειας". Δε θα τού υποχρεώσεις τον τρόπο που θα διασκεδάζει, σε καμία περίπτωση. Αλλά είναι στο χέρι σου, όσο ακόμα πλάθεται δίπλα σου, να μπορεί να ξεχωρίσει την ΑΞΙΑ απο την ΒΙΤΡΙΝΑ. Αλλιώς, είναι πολύ πιθανό να σου ξημερωθεί ως ένας απο τους αποπάνω.


ε) Εχεις δείξει ποτέ στο παιδί σου τί πραγματικά αξίζει σ'αυτή τη ζωή; Τού έχεις πεί ποτέ οτι ο όρος "κοινωνική δικτύωση" είναι απλά ένας όρος και όχι... χωρίς όρια; Εχεις πεί στο γιό σου οτι είναι 15 χρονών και δεν έχει καμία ανάγκη να ποζάρει με τσιγάρο και τουπέ παριστάνοντας τον υπεργαμάτο wannabe ράπερ προκειμένου να τον συζητάνε δίχως γιατί και όχι άδικα; Εχεις πεί στην κόρη σου οτι τώρα που τελείωσε το πανεπιστήμιο πρέπει να ασχολείται με το τί πραγματικά γίνεται γύρω της αντί να παίρνει κακόγουστες πόζες για το CarpeDiem, να κάνει like σε σελίδες με πανάκριβα μοντελάκια, να ποστάρει κάθε τρείς και λίγο "άσματα" των παραπάνω ή ανεβάζοντας φωτογραφίες της με μαγιό σε κάθε πιθανή στάση μοιράζοντας... καρδούλες στους θαυμαστές της; Εχουμε γεμίσει με ηλίθιους ανθρώπους που "δικτυώνονται" απο το δημοτικό και καταλήγουν άνεργοι 22 και 23 ετών να συζητάνε ακόμα για ΜΑΛΑΚΙΕΣ, όταν δίπλα το σύμπαν γκρεμίζεται. Και είναι αργά να αναπτύξουν εγκέφαλο, το ξέρεις. Πρέπει να το φροντίσεις απο νωρίς, αλλιώς είναι πολύ πιθανό να σου ξημερωθεί ως ένας απο τους αποπάνω.

Ετσι τουλάχιστον θα ενεργούσα εγώ. Ετσι θα αποφάσιζα να ΑΛΛΑΞΩ. 

Αν ήμουν δικτάτορας αυτής της χώρας.


3.8.13

TOP-TEN: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2012-2013


Μπράβο, είσαι η καλύτερη! Ιδού δέκα απο τις καλύτερες στιγμές που έζησα φέτος στη σκοτεινή αίθουσα. Σε σχέση με άλλες χρονιές, φέτος το αξιοπερίεργο ήταν οτι περισσότερες απο τις μισές τις είχαμε δεί πριν καν τελειώσει το '12...

Βουρ στον πατσά, λοιπόν:


10. ΤΑ ΜΥΘΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
του Μπεν Ζάιτλιν

Ο τυπάς αυτός πέταξε με τις κλωτσιές τον φιλόδοξο Μπεν Αφλεκ απο την οσκαρική πεντάδα των σκηνοθετών και πολύ καλά τού έκανε! Συναρπαστικός συναισθηματισμός και λυρικές εικόνες, δεμένες σαν αγκαλιά με τις θαυμάσιες ερμηνείες πατέρα και κόρης, τούτο το "ήσυχο" έπος ανακάλυψης και ψηλάφισης της ανθρώπινης φύσης δε σ'αφήνει (παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις) να πάρεις το μυαλό σου απο πάνω του. Γιατί για τα μάτια δε χρειάζεται να γίνει λόγος.


09. ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ
του Τομ Χούπερ

Κλασικότερο του κλασικού, ρεταλιασμένο απο συνεχή παιξίματα σε σινεμά, θέατρα, τηλεοράσεις και δε συμμαζεύεται, αλλά πάντα με ψηλά το κεφάλι για το μέγεθος και την αξία του, το έπος του Ουγκό πέρασε στην οθόνη αυτή τη φορά μέσω Μπρόντγουεϊ και σου πήρε το σκαλπ! Αλλωστε, ειδήμων στο θέμα "σκαλπ" (κοινώς, φάε κοντινά μέχρι να σκάσεις), ο Χούπερ δε θα μπορούσε παρά να εκμαιεύσει απο το πλήθος των εντυπωσιακών ερμηνευτών του το απόλυτο: μια θέση πολύ ψηλά, στο βάθρο της - πραγματικά - ανατριχιαστικής εκτέλεσης σπουδαίων μελωδιών. Ναι, βάζω και τον Ράσελ μέσα σ'αυτό, μη βαράς.


08. SKYFALL
του Σαμ Μέντες

Ο καλύτερος Μποντ από εποχής... From Russia With Love, λύνει και δένει σεναριακά όσο και σκηνοθετικά, σε ενα πόνημα συγκινητικά τοποθετημένο στη βαριά κληρονομιά ενός θεωρητικά ανίκητου (αλλά τελικά ευάλωτου) πράκτορα. Ο Κρεγκ έγινε ένα με το ρόλο, η Ντεντς έκανε την Μ τον πιο πλούσιο δεύτερο χαρακτήρα που είδε ποτέ η σειρά, ο Μπαρδέμ διασκέδασε επαρκώς την... bitch που κρύβει μέσα του και ο Μέντες με απλές κινήσεις παρέδωσε τον καμβά του νέου Μποντ όπως τον λαχταρούσαμε... απο το 1963.


07. LOOPER
του Ράιαν Τζόνσον

Ενα απο τα πιο οργανωμένα πρωτότυπα σενάρια των τελευταίων ετών μπλέκεται σε ενα οριακά αμφιλεγόμενο sci-fi σκηνικό, μπολιασμένο όμως με γενναίες... νουάρ δόσεις. Εύσημα στο 100% για τον Ράιαν Τζόνσον, σκηνοθέτη και σεναριογράφο με δημιουργικά "cojones" που αρέσκεται στο να περιπλέκει με τόσο κινηματογραφικό τρόπο τα "εύκολα", χωρίς να αφήνει δευτερόλεπτο απο την πλοκή να πέσει κάτω. Θα έχεις να το λες μερικά χρόνια αργότερα, ως ατάκα, το "...όπως τα είχαμε δεί στο Looper".


06. HOLY MOTORS
του Λεός Καράξ

Ο "δικός μας άνθρωπος" αλλάζει δέκα διαφορετικές προσωπικότητες, ζωές, συναισθήματα, παρέες, ιδιότητες. Είτε λέγεται Ντενί Λαβάν, είτε ο "άγνωστος Χ" εσύ έχεις μπεί για τα καλά στον πιο σαγηνευτικό λαβύρινθο εξουσιαστικού σουρεαλισμού που έχεις φανταστεί, δια χειρός ενός απο τους πιο... τραμπαλίζοντες auteurs. Ειδική μνεία για την αριστουργηματική δίλεπτη σεκάνς των ομιλούντων οχημάτων - θα μπορούσε να είναι ενα φιλμάκι μικρού μήκους για την ίδια σου τη ζωή. Μην κρύβεσαι!


05. Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙ
του Ανγκ Λι

Ακούς συχνά το "είσαι μια ζωγραφιά"; Ο Ανγκ Λι δε νομίζω οτι το ακούει συχνά, αλλά το ταξίδι του νεαρού Πισίν Πατέλ μετά της τίγρεως... Ρίτσαρντ Πάρκερ είναι το ωραιότερο έργο τέχνης του. Ακόμα κι αν η "τέχνη" του δαιμόνιου Ταϊβανέζου παραμένει απροσδιόριστη, εδώ δεν έχεις παρά να σηκώσεις τα χέρια ψηλά παραδινόμενος σε τούτη την οπτικοακουστική πανδαισία. Δίκαιο πέρα ως πέρα το Οσκαρ σκηνοθεσίας, αγκαζέ με τα πιο "αντε γειά μαλάκα" οπτικά εφέ της χρονιάς.


04. STOKER
του Παρκ Τσαν-Γουκ

Ο Νοτιοκορεάτης φίλος αγαπάει τον Χίτσκοκ. Εμείς αγαπάμε και τους δύο. Σκεφτείτε τώρα οτι όλοι εμείς οι "αγαπημένοι" γινόμαστε μια παρέα. Και μιλάμε για σινεμά. Το αποτέλεσμα λέγεται Stoker και, ναι, είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις απο μια τέτοια "κουβεντούλα". Το ευφυές καδράρισμα του Παρκ είναι για το πανεπιστήμιο, η μουσικές επιλογές τονίζουν την ατμόσφαιρα διακριτικά, οι ήχοι αλωνίζουν σε τερέν δικό τους, οι pop-quiz αναφορές δε σ'αφήνουν να πάρεις ανάσα. Αν όλα αυτά δε σε αφορούν, τότε παράτα το μέσο και σου εύχομαι κολλητιλίκια με την Μία Γουασικόσκα.


03. FRANKENWEENIE
του Τιμ Μπέρτον

Η αδελφή ψυχή που λέγεται Τιμ Μπέρτον στη δική μου περίπτωση μοιάζει με έναν πολύ αγαπημένο θείο, που όποτε έρχεται για επίσκεψη κουβαλάει ενα κάρο καλούδια που ξέρει οτι θα με κάνουν χαρούμενο, ακόμα κι αν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας δεν έχουν καμία επαφή. Ο συγκεκριμένος animated φόρος τιμής στις "αγάπες" των horror movies της χρυσής εποχής της Universal είναι ακριβώς αυτό: ενα δέμα με καλούδια που, ένας ανιψιός σαν κι εμένα, περιμένουν δακρύζοντας απο χαρά στο κατώφλι της πόρτας, βλέποντας τον αγαπημένο θείο να πλησιάζει για να τού τα προσφέρει. Αξία; Οντως, ανεκτίμητη.


02. ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ
του Τζο Ράιτ

Ναι, έπαιζε η Κίρα Νάιτλι και μάλιστα όχι και τόσο καλά. Ναι, ο Ααρον Τζόνσον ήταν η πιο-λάθος-επιλογή-πεθαίνεις για το βαρύνοντα ρόλο του Βρόνσκι. Αλλά ο Τζο Ράιτ δε σε είχε κατά νου για όλα αυτά, έτσι κι αλλιώς. Σε πιάνει απ'το σβέρκο και σού λέει με όσο πιο καθηλωτικό τρόπο μπορεί "κοίτα τί θα κάνω". Και τότε βλέπεις να περνά μπροστά απο τα μάτια σου η ωραιότερη και πιο δημιουργική σκηνογραφική-σκηνοθετική-χορογραφική δουλειά που έχεις αντικρύσει ποτέ σου, πατώντας ανελέητα θεούς και δαίμονες των όποιων ελαττωμάτων της. Κι εκεί, απλά το βουλώνεις. Γιατί δεν έχεις και τί να πείς, άλλωστε.


Η κορυφή για φέτος έχει όνομα. Μπορείς να το συλλαβίσεις; ΚΟΥΕΝΤΙΝ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ. Αν δε μπορείς, άνοιξε τα στραβά σου και μάθε μπαλίτσα απ'τον άρχοντα.

DJANGO, Ο ΤΙΜΩΡΟΣ. Τού χρωστάμε φέτος όλα όσα αγαπάμε στο σινεμά.



Αυτά τα ολίγα για φέτος, φίλε μου ανύπαρκτε αναγνώστη. Τού χρόνου σε θέλω πιο ντούρο, γιατί "μόνον ο Θεός συγχωρεί". Υγεία κι ευτυχία. 

Και καλή παύση πυρών.